அலையடிக்கும் நீல நிறக் கடற்கரையில் கவின் மெதுவாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். சூரியன் மறையும் மாலை நேரத்தில், மணலில் ஏதோ ஒரு உருவம் அசைவதைக் கண்டான். அருகில் சென்றபோது, ஒரு பெரியவர் குனிந்து மணலில் கிடந்த சிறிய நட்சத்திர மீன்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து மீண்டும் கடலுக்குள் வீசிக் கொண்டிருப்பதை கவின் கவனித்தான்.
குதூகலத்துடன் கவின் அவரிடம் ஓடிச் சென்று, "ஐயா, நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.
அந்த பெரியவர் புன்னகையுடன், "பாரு தம்பி, இந்த நட்சத்திர மீன்கள் அலைகளின் வேகத்தால் கரைக்கு வந்துவிட்டன. நீரின்றி இவை மணலில் வெந்துவிடும். அதனால் நான் இவற்றை மீண்டும் கடலுக்குத் திருப்பி விடுகிறேன்," என்றார்.
கவின் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். கடற்கரை முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திர மீன்கள் மணலில் சிதறிக் கிடந்தன. அவன் யோசனையுடன் கேட்டான், "ஆனால் ஐயா, இங்கே ஆயிரக்கணக்கான மீன்கள் உள்ளன. நீங்கள் ஒரு நேரத்தில் ஒரு மீனைத்தான் காப்பாற்ற முடிகிறது. நீங்கள் செய்யும் இந்தச் சிறிய செயலால் இந்தத் திரளான மீன்களின் வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் வரப்போகிறது? இது ஒரு பெரிய மாற்றமாகத் தெரியவில்லையே!"
அந்த பெரியவர் அமைதியாக ஒரு மீனைத் தன் கையில் எடுத்தார். அதை மென்மையாகப் பாய்ச்சிய பின், கவினைப் பார்த்துச் சொன்னார், "தம்பி, நீ சொல்வது சரிதான். என்னால் எல்லாவற்றையும் மாற்ற முடியாது. ஆனால், இப்போது நான் கையில் எடுத்த இந்த ஒரு மீனின் உலகம் மாறிவிட்டது. அதற்கு இப்போது உயிர் கிடைத்துள்ளது அல்லவா?"
கவின் அந்தப் பெரியவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு வியந்து போனான். நாம் செய்யும் உதவி சிறியதாக இருந்தாலும், அது ஒருவருக்குத் தரும் மகிழ்ச்சியும் வாழ்வும் மிகப்பெரியது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
பாடம்
நாம் செய்யும் சிறு உதவியும் ஒருவருக்குப் பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வரும்.
