ஒரு பெரிய அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு கம்பீரமான சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் அந்த காட்டுக்கே ராஜா. ஒரு மதிய வேளையில், வயிறு நிறைய உணவு சாப்பிட்டு முடித்த கரிகாலன், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் நிழலில் சுகமாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது, அங்கிருந்த ஒரு சிறிய எலி, சின்னா என்ற பெயர் கொண்ட அந்த எலி, விளையாட்டாகத் துள்ளித் தாவி சிங்கத்தின் முதுகின் மீது ஏறி விளையாடியது. சிங்கத்தின் தூக்கம் கலைந்தது. கரிகாலன் கோபத்துடன் கண்கள் திறந்தது. "யார் அது? என் அமைதியான தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் துணிச்சல் யாருக்கு இருக்கிறது?" என்று கர்ஜித்தது.
பயத்தில் நடுங்கிய சின்னா, "மன்னிக்கவும் மன்னா! தெரியாமல் செய்துவிட்டேன். தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள். ஒருநாள் நான் உங்களுக்குத் திரும்ப உதவி செய்வேன்" என்று கெஞ்சியது. சிங்கத்திற்கு சிரிப்பு வந்தது. "இவ்வளவு சிறிய எலி எனக்கு எப்படி உதவ முடியும்?" என்று நினைத்தாலும், அதன் பயத்தைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டு சின்னாவை விட்டுவிட்டது.
சில வாரங்கள் கழித்து, கரிகாலன் காட்டில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, வேடன் விரித்த ஒரு வலிமையான வலையில் சிக்கிக்கொண்டது. சிங்கத்தால் அந்த வலையை அறுக்க முடியவில்லை. கரிகாலன் பயத்தில் கர்ஜித்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட சின்னா, ஓடி வந்து பார்த்தது. "கவலைப்படாதீர்கள் நண்பரே, நான் வந்துவிட்டேன்!" என்று தைரியமாகச் சொன்னது.
சின்னா தனது கூர்மையான சிறிய பற்களால் வலையின் நூல்களை ஒவ்வொன்றாகக் கடித்தது. சிறிது நேரத்திலேயே வலை அறுந்து கரிகாலன் விடுதலையானது. கரிகாலன் நெகிழ்ந்து போனது. "உன் சிறிய உருவம் என்னைப் போன்ற பெரிய சிங்கத்திற்கு எவ்வளவு பெரிய உதவி செய்ததோ!" என்று கூறியது. அன்று முதல் சிங்கமும் எலியும் பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாக மாறினர்.
பாடம்
உதவி செய்யும் குணம் சிறியவர்களிடமும் இருக்கலாம்; ஒருபோதும் யாரையும் குறைவாக எடை போடக்கூடாது.
