ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற அன்பான விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு கடும் குளிர்கால மாலையில், சோமு தனது வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது புதர்களுக்கு இடையே ஏதோ ஒன்று அசையாமல் கிடப்பதைக் கண்டார். அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது ஒரு சிறிய நாகப்பாம்பு! கடும் குளிரால் அந்தப் பாம்பு அப்படியே விறைத்துப் போய், உயிர் பிழைக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தது.
சோமுவுக்குப் பாவமாக இருந்தது. 'இந்தக் கடும் குளிரில் இது உயிருடன் இருக்காது' என்று நினைத்த அவர், அந்தப் பாம்பை மெதுவாகத் தூக்கிக் கொண்டார். தனது உடலின் வெப்பம் அந்தப் பாம்பிற்குச் சேர வேண்டும் என்பதற்காக, அதைத் தனது மேலாடைக்குள் வைத்து நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டார். மெல்ல மெல்லப் பாம்பின் உடல் சூடடையத் தொடங்கியது. சில நிமிடங்களில், அந்தப் பாம்பு மெதுவாகத் தனது வாலையும் உடலையும் அசைக்கத் தொடங்கியது.
பாம்பு புத்துயிர் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் இருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக சோமுவின் கையை அது வேகமாகத் தாக்கியது. விஷம் பரவியதால் சோமுவின் தலை சுற்றியது. வலி தாங்க முடியாமல் அவர் தரையில் அமர்ந்தார். அந்தப் பாம்பைப் பார்த்து சோமு வருத்தத்துடன் சொன்னார், 'உன் இயல்பையே மறந்துவிட்டு, உனக்கு உதவி செய்த என் கருணைதான் என்னை இன்று இந்த நிலைக்குத் தள்ளியிருக்கிறது. இதற்கு நான் பொறுப்பேற்கிறேன்.' என்று கூறி மயங்கி விழுந்தார்.
சிறிது நேரம் கழித்து, அக்கம் பக்கத்தினர் வந்து சோமுவைக் காப்பாற்றினர். சோமு உயிர் பிழைத்தாலும், அந்தச் சம்பவம் அவருக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது.
பாடம்
தீய குணமுடையவர்களுக்குச் செய்யும் உதவி சில நேரங்களில் நமக்கே ஆபத்தாக முடியும்.
