ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற கிராமத்தில் சோமு என்ற எலி வாழ்ந்து வந்தது. சோமு மிகவும் எளிமையானது, வயல்வெளியில் கிடைக்கும் தானியங்களை உண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தது. சோமுவின் நண்பன் சிட்டி, ஒரு பெரிய நகரத்தில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள் சிட்டி, சோமுவை நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
நகரத்தில் சிட்டி சோமுவை ஒரு பெரிய சமையலறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே பாலாடைக்கட்டி, இனிப்புகள் மற்றும் விதவிதமான பழங்கள் மலை போல குவிந்து கிடந்தன. சிட்டி பெருமையுடன் சொன்னான், "பார் சோமு! கிராமத்தில் வெறும் தானியங்களைத்தான் சாப்பிடுவாய். இங்கே பார், எவ்வளவு சுவையான உணவுகள்! நீ இங்கேயே தங்கிவிடலாமே!"
சோமு அந்த உணவுகளை ஆசையுடன் பார்த்தது. ஆனால், சோமுவின் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு தயக்கம் இருந்தது. அப்போது திடீரென்று சமையலறை கதவு பலமாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. 'டக்! டக்! டக்!' என யாரோ வேகமாக நடக்கும் சத்தம் கேட்டவுடன், இரண்டு எலிகளும் பயந்து நடுங்கின.
"யாரோ வருகிறார்கள்! ஓடு!" என்று சிட்டி கத்தினான். இருவரும் ஒரு சிறிய ஓட்டைக்குள் புகுந்து கொண்டு, மூச்சடக்கி அமர்ந்திருந்தார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு ஒரு பெரிய பூனை அந்த அறையில் நுழைந்து, அங்கிருந்த தட்டுகளைத் தட்டிவிட்டுச் சென்றது. எலிகள் வெளியே வர பயந்தன.
சிறிது நேரம் கழித்து, சோமு மெதுவாகச் சொன்னது, "சிட்டி, இங்கே உணவு மிகவும் சுவையாக இருக்கிறது, ஆனால் ஒவ்வொரு முறை சாப்பிட வரும்போதும் மரண பயத்தில் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. எனக்கு இந்த பயம் வேண்டாம்."
சிட்டி புரியாமல் பார்த்தான். சோமு தொடர்ந்தது, "உன் நகர வாழ்க்கை மிகவும் ஆடம்பரமானது, ஆனால் என் கிராமத்து வாழ்க்கை நிம்மதியானது. பயமில்லாமல் நிம்மதியாகச் சாப்பிடும் அந்தத் தானியங்களே எனக்கு போதும்!" என்று கூறிவிட்டு, சோமு தனது அமைதியான கிராமத்திற்குத் திரும்பியது.
பாடம்
அமைதியான மற்றும் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையே உண்மையான மகிழ்ச்சி.
