ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, நீல நிறத் தண்ணீர் நிறைந்த ஒரு அழகான குளம் இருந்தது. அந்த குளத்தில் பலவகை மீன்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தப் பகுதி மனிதர்கள் நடமாட்டம் இல்லாததால், மீன்கள் எந்தப் பயமும் இன்றி தண்ணீரில் துள்ளிக் குதித்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்.
ஒரு மாலை வேளையில், இரண்டு வேட்டைக்காரர்கள் அந்தப் பகுதி வழியாகச் சென்றனர். குளத்தின் அழகையும், அதில் துள்ளிக் குதிக்கும் மீன்களையும் பார்த்த அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். "இந்தக் குளத்தில் நிறைய மீன்கள் இருக்கின்றன! நாளை அதிகாலையிலேயே வலைகளைக் கொண்டு வந்து இவற்றைத் தூக்கலாம்" என்று ஒருவன் உற்சாகமாகக் கூறினான்.
கரையோரம் நீந்திக் கொண்டிருந்த சிறு மீன்கள், வேட்டைக்காரர்களின் பேச்சைக் கேட்டு நடுங்கின. உடனே அவை மற்ற மீன்களிடம் சென்று ஆபத்தை எச்சரித்தன. ஆனால், குளத்தின் பெரிய மீன்கள் இதைக் கேட்டுச் சிரித்தன. "இவ்வளவு காலம் நமக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வரவில்லையே, இப்போது ஏன் பயப்பட வேண்டும்? இந்தத் தண்ணீரை விட்டுப் போகப் போவதில்லை" என்று பிடிவாதமாகத் கூறின.
ஆனால், விவேகமான ஒரு சிறிய மீன் குழு, ஆபத்தை உணர்ந்தது. அவை மெதுவாக ஒரு சிறிய கால்வாய் வழியாகப் பக்கத்தில் இருந்த மற்றொரு குளத்திற்குத் தப்பிச் சென்றன.
மறுநாள் காலை, வேட்டைக்காரர்கள் வந்து வலையை வீசினர். எச்சரிக்கையை மீறி அங்கேயே தங்கியிருந்த மீன்கள் அனைத்தும் வலையில் சிக்கிக் கொண்டன. தங்களை எச்சரித்த சிறிய மீன்களின் பேச்சைக் கேட்காமல் இருந்ததற்காக அவை மிகவும் வருந்தின.
பாடம்
முன்னெச்சரிக்கையும் விவேகமும் ஆபத்திலிருந்து நம்மைக் காக்கும்.
