ஒரு அடர்ந்த காட்டில் சோமு என்ற ஒரு குள்ளநரி வாழ்ந்து வந்தது. சோமு மிகவும் சோம்பேறி. மற்ற நரிகள் கஷ்டப்பட்டு வேட்டையாடிப் பிடிக்கும் உணவை, அது சத்தமில்லாமல் வந்து திருடிக்கொண்டு போய் தின்றுவிடும். இதனால் மற்ற நரிகள் மிகுந்த கோபமடைந்தன. 'வேட்டையாடுவது ஒரு குழு, சோமுவைத் துரத்துவது ஒரு குழு!' என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தன.
தொடர்ந்து சோமுவின் உணவுகள் பறிபோனதால், அதற்குப் பசி எடுத்தது. வேறு வழியின்றி, அது உணவு தேடித் தனியாகக் காட்டிற்குள் வெகுதூரம் சென்றது. அப்போது, ஒரு பழைய பாழடைந்த கோட்டைப் பகுதிக்கு அது சென்றது. அங்கே திடீரென்று ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது. 'தடத் தடத்!' என்று ஏதோ ஒரு பெரிய உருவம் நகர்வது போலவும், ஒரு விசித்திரமான உறுமல் சத்தமும் கேட்டது.
சோமு பயத்தில் நடுங்கியது. 'அடடா! அங்கிருந்து ஓடிவிட வேண்டும்!' என்று நினைத்து வேகமாய் ஓடியது. ஆனால், பாதியிலேயே நின்றது. 'இப்படியே ஓடினால், எதற்கும் பயந்து வாழ்ந்துவிடப் போகிறேனா? அந்த சத்தம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்' என்று தனக்குள் திடously முடிவு செய்தது.
மெல்ல மெல்ல, பயத்தைத் தாண்டி அந்த சத்தத்தின் அருகில் சென்றது. அங்கே பார்த்தபோது, ஒரு பெரிய மரத்தின் இலைகளுக்கு இடையே காற்று பலமாக வீசியபோது, ஒரு பழைய இரும்புத் தட்டு மற்றும் ஒரு காலியான பானை உருண்டு விழுந்து சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் கேட்டவுடன் சோமுவின் பயம் மறைந்தது.
அங்கிருந்த ஒரு பழைய கூடையில் நிறைய உலர்ந்த இறைச்சித் துண்டுகளும், பழங்களும் இருந்தன. அந்த உணவு சோமுவின் பசியைத் தீர்க்கப் போதுமானதாக இருந்தது. 'நான் பயந்து ஓடியிருந்தால், இந்தச் சிறந்த உணவு எனக்குக் கிடைத்திருக்காது' என்று சோமு வருத்தப்பட்டது. அன்று முதல் சோமு சோம்பேறித்தனத்தையும் பயத்தையும் விட்டுவிட்டு, தைரியமாகச் செயல்படத் தொடங்கியது.
பாடம்
பயத்தைத் தாண்டித் தேடினால் வெற்றி கிடைக்கும்.
