பசுமையான வயல்வெளிகளுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே சோமு என்ற ஒரு பால் வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். சோமு தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, தனது பசுக்களிடம் இருந்து பால் கறந்து, அதைத் தூக்கிச் சுமந்து சென்று பக்கத்து ஊர் சந்தையில் விற்று வருமானம் ஈட்டுவார்.
சோமு மிகவும் கடினமான உழைப்பாளி, ஆனால் அவருக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது. அவர் அன்றைய தினம் சம்பாதித்த பணத்தைச் சரியாகச் சேமிக்கத் தெரியாமல், உடனுக்குடன் தேவையில்லாத ஆடம்பரப் பொருட்களுக்காகச் செலவழிப்பார். ஒரு நாள் சந்தையில் நடந்து சென்றபோது, ஒரு வியாபாரி அழகான கோழிகளை விற்றுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.
அதைப் பார்த்தவுடன் சோமுவின் மனதில் ஒரு பெரிய கற்பனைத் திட்டம் தோன்றியது. 'இந்தக் கோழிகளில் ஒன்றை நான் வாங்கிக்கொண்டால், அது நிறைய முட்டையிடும். அந்த முட்டைகளிலிருந்து குஞ்சுகள் வரும். பிறகு அந்த குஞ்சுகள் வளர்ந்து நிறைய கோழிகளாக மாறும். நான் அந்தப் பல கோழிகளையும் விற்று மிகப்பெரிய பணக்காரன் ஆகிவிடலாம்!' என்று எண்ணிப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.
இந்தக் கனவு உலகத்திலேயே மூழ்கிப் போன சோமு, தான் கையில் வைத்திருந்த பால் பானத்தின் கனத்தன்மையையும், நடக்க வேண்டிய பாதையையும் மறந்துவிட்டார். உற்சாகத்தில் அவர் கால்கள் தடுமாறி, கையில் இருந்த பால் பானம் தரையில் விழுந்து உடைந்தது. ஒரு சொட்டுப் பால் கூட மிஞ்சவில்லை; அனைத்தும் மண்ணில் கலந்து வீணாகிப் போனது.
சோமு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். தான் கையில் இருந்த வருமானத்தை இழந்துவிட்டதை உணர்ந்தபோது அவர் கண்கள் கலங்கின. அவர் ஒரு பெரிய பாடம் கற்றுக்கொண்டார்: 'வருங்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட்டுத் தூக்கத்தில் கனவு காண்பதை விட, இப்போது நம்மிடம் இருப்பதைச் சரியாகக் கையாண்டு, உழைப்பால் முன்னேறுவதே சிறந்தது.'
பாடம்
வருங்காலக் கனவுகளில் மூழ்கி, நிகழ்காலத்தின் கடமையை மறக்கக்கூடாது.
