ஒரு அழகான ஆற்றின் ஓரம், பச்சைப்பசேல் என்ற புற்கள் நிறைந்த ஒரு இடத்தில் காசி என்ற ஆமை வாழ்ந்து வந்தது. காசிக்குத் தன் கடினமான ஓட்டைப் பற்றி மிகுந்த பெருமை. அது எப்போதும் மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்து ஏளனமாகப் பேசிக்கொண்டே இருக்கும்.
ஒரு நாள், ஆற்றின் ஓரம் இருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கிளையில் சிட்டு என்ற குருவி மிக அழகாகத் தன் கூட்டைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தது. மென்மையான புற்களையும், சிறிய குச்சிகளையும் கொண்டு சிட்டு தன் கூட்டை மிகவும் கவனமாகச் செய்துகொண்டது.
இதைப் பார்த்த காசி ஆமை, மெதுவாகத் தவழ்ந்து வந்து சிட்டுவிடம் கிண்டலாகச் சொன்னது. "ஏய் சிட்டு! என்ன வேலை செய்கிறாய்? அந்தச் சிறிய குச்சிகளைக் கொண்டு கட்டும் வீடு எப்போதுதான் விழாமல் இருக்கும்? ஒரு சின்னக் காற்று வீசினால் கூட உன் வீடு பறந்து போய்விடும். என்னைப் பார், என் ஓடு எவ்வளவு வலிமையானது! யாராலும் அதை உடைக்க முடியாது!"
சிட்டு குருவி அமைதியாகச் சிரித்தது. அது காசியைப் பார்த்து, "காசி, உன் வீடு மிகவும் வலிமையானதுதான், அது உண்மை. ஆனால், உன் வீடு உனக்கு மட்டுமே சொந்தமானது. உன்னால் உன் வீட்டிற்குள் யாரையும் அழைக்க முடியாது. ஆனால் என் கூட்டைப் பார்! என் நண்பர்களும், உறவினர்களும் இங்கு வந்து தங்குவார்கள். நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாகப் பாடுவோம். வலிமையை விட அன்பும், மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் குணமும்தான் ஒரு வீட்டிற்கு அழகு!"
சிட்டுவின் தெளிவான பதிலைக் கேட்ட காசி ஆமை, தான் எவ்வளவு தற்பெருமை பேசினோம் என்று நினைத்து வெட்கிப் போனது. மற்றவர்களின் உழைப்பைக் கேலி செய்ததன் அவமானத்தால், காசி மெதுவாகத் தலைகுனிந்து அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது.
பாடம்
தன்னலம் மற்றும் தற்பெருமை விட, மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் அன்பே சிறந்தது.
