ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த அழகான கிராமத்தில் கவின் மற்றும் முகிலன் என்ற இரு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கவின் மிகவும் துறுதுறுப்பானவன், முகிலன் அமைதியானவன் ஆனால் மிகுந்த தைரியசாலி. ஒரு நாள் இருவரும் விளையாடிக்கொண்டே காட்டின் எல்லை வரை சென்றார்கள்.
திடீரென்று கவின் கால் தவறி, புதர்களுக்கு இடையே மறைந்திருந்த ஒரு பழைய பாழடைந்த கிணற்றுக்குள் விழுந்துவிட்டான். கிணறு மிகவும் ஆழமாக இருந்தது. கவின் பயந்துபோய், "முகிலா! என்னை காப்பாற்று!" என்று கத்தினான்.
முகிலன் பதறிப்போனான். சுற்றிலும் யாரும் இல்லை. ஆனால் அவன் பயந்து ஓடிவிடவில்லை. அங்கிருந்த ஒரு மரக்கிளையில் ஒரு பழைய கயிறு மற்றும் ஒரு சிறிய வாலி தொங்கிக்கொண்டிருப்பதை அவன் கவனித்தான். முகிலன் அந்த வாலியை கிணற்றுக்குள் இறக்கினான். "கவின், இந்த வாலியைப் பிடித்துக்கொள்! பயப்படாதே, நான் உன்னை இழுத்துவிடுகிறேன்!" என்று தைரியமாகச் சொன்னான்.
முகிலன் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி கயிறை மெல்ல மெல்ல இழுத்தான். கவின் வாலியை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டான். நீண்ட போராட்டத்திற்குப் பிறகு, முகிலன் கவினை பாதுகாப்பாக மேலே இழுத்துவிட்டான். இருவரும் மூச்சிரைக்க அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்கள் கிராமத்திற்குத் திரும்பியபோது, ஊர் மக்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர். "ஒரு சிறுவன் எப்படி இவ்வளவு பெரிய வேலையைச் செய்தான்? இது சாத்தியமே இல்லை!" என்று சிலர் சந்தேகத்துடன் பேசினார்கள். கவினின் வீரத்தைப் பாராட்டாமல், முகிலனின் திறமையைக் குறைத்துப் பேசினார்கள்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர் முன்வந்தார். அவர் மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னார், "நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள். முகிலன் தன் நண்பனைத் தவிக்கவிடாமல் காப்பாற்றியது அவனது உடல் பலத்தால் மட்டுமல்ல, அவனது தளராத நம்பிக்கையாலும் தான். ஒருவேளை நீங்கள், 'உன்னால் முடியாது, நீ மிகவும் சிறியவன்' என்று சொல்லியிருந்தால், அவன் நம்பிக்கையை இழந்து தன் நண்பனைத் தவறவிட்டிருக்கலாம். ஒரு குழந்தையின் முயற்சியை அங்கீகரிப்பதே அவனுக்கு உண்மையான பலத்தைத் தரும்."
ஊர் மக்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தனர். முகிலனின் துணிச்சலையும், கவினின் நம்பிக்கையையும் அனைவரும் மனதாரப் பாராட்டினார்கள்.
பாடம்
தன்னம்பிக்கையும் உண்மையான நட்பும் எதையும் சாதிக்கும்.
