ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த சிறிய கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு புத்திசாலி சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது நண்பன் மணி எப்போதும் புதிய விஷயங்களைச் செய்து காட்டத் துடிப்பவன். ஒரு நாள் மாலை, மணி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சோமுவிடம் ஓடி வந்தான்.
"சோமு! சோமு! நாம் அந்தப் பெரிய மலைக்கு அப்பால் இருக்கும் பிரம்மாண்டமான அருவியைப் பார்க்கப் போகலாமா?" என்று மணி கேட்டான்.
சோமு தனது புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தான். "மணி, எனக்குப் படிப்பதற்கு இன்னும் நிறைய வேலை இருக்கிறது. அந்தப் பெரிய மலைக்குச் செல்வது மிகவும் தூரமானது, நேரமும் அதிகம் எடுக்கும். அதனால் எனக்கு விருப்பமில்லை," என்று அமைதியாகச் சொன்னான்.
மணி விடவில்லை. "அப்படியெல்லாம் சொல்லாதே சோமு! அந்த அருவி எவ்வளவு உயரமாக இருக்கும் தெரியுமா? மேகங்களைத் தொட்டுவிடும் போல இருக்கும்! உலகிலேயே மிக அழகான மற்றும் உயரமான அருவி அதுதான்!" என்று ஆசையாகக் கூறினான்.
சோமு புன்னகைத்தான். "அவ்வளவு உயரமான அருவியா? ஆனால், நான் பார்த்த ஒரு அதிசயத்தை விட அது மிகச் சிறியது என்று நினைக்கிறேன்," என்றான்.
மணி ஆச்சரியத்துடன், "என்னது? நீ எங்கே அப்படி ஒரு அருவியைப் பார்த்தாய்? அது எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டான்.
சோமு மெதுவாகத் தனது ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தான். வானம் கருமேகங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. "அங்கே பார் மணி, மேகங்கள் திரண்டு மழை பெய்யத் தொடங்குகிறது. இப்போது வானத்திலிருந்து விழும் அந்த மழைத்துளிகள், நீ சொல்லும் அருவியை விட மிக உயரத்தில் இருந்துதான் விழுகின்றன!" என்று கூறினான்.
மணியின் ஆச்சரியம் அடங்கவில்லை. அவன் எதையும் விவாதிக்காமல், சோமுவின் புத்திசாலித்தனத்தைப் பாராட்டிவிட்டுத் தனது வேலைக்குத் திரும்பினான். அந்தப் பெரிய அருவியைப் பார்க்கத் தூண்டும் ஆசை, சோமுவின் எளிய ஆனால் ஆழமான பதிலால் அடங்கிப்போனது.
பாடம்
அளவற்ற ஆசையை விட, இருப்பதை வைத்துத் திருப்தி அடைவதே உண்மையான அறிவு.
