ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் 'கறுப்பு' என்ற காக்கை வாழ்ந்து வந்தது. கறுப்பு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அதற்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அது எப்போதும் மற்றவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படும். குறிப்பாக, வானத்தின் ராஜாவாகக் கருதப்படும் கம்பீரமான கழுகைப் பார்த்து அது மிகுந்த வியப்படைந்தது.
'அந்தக் கழுகு எவ்வளவு உயரத்தில் பறக்கிறது! அதன் வலிமை எவ்வளவு! நானும் ஒரு கழுகைப் போலவே வானத்தில் சிகரம் தொட்டுப் பறக்க வேண்டும்' என்று கறுப்பு அடிக்கடி நினைக்கும்.
ஒரு நாள் மதியம், கறுப்பு ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்து கழுகின் வேட்டையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது, ஒரு பெரிய கழுகு மின்னல் வேகத்தில் கீழே இறங்கி, ஒரு சிறிய முயலைத் தூக்கிக்கொண்டு மிக உயரமாகப் பறந்து சென்றது. இதைப் பார்த்த கறுப்பிற்கு ஆச்சரியமும் ஒருவிதத் தற்பெருமையும் ஏற்பட்டது.
'அவ்வளவு எளிதாகக் கிடைத்துவிட்டதே! நானும் ஒரு பெரிய உணவைத் தூக்கிக் கொண்டு பறந்தால், எல்லாரும் என்னை மதிக்க மாட்டார்களா?' என்று கறுப்புத் தனக்குள்ளே முடிவு செய்தது.
உடனே, கறுப்பு தன் பலத்தைத் தெரியப்படுத்த நினைத்து, அருகில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய ஆட்டுக்குட்டியின் காதுப்பகுதியைத் தன் அலகால் பலமாகப் பிடித்துத் தூக்க முயன்றது. ஆனால், கழுகின் பலமும், அதன் சிறகுகளின் வலிமையும் காக்கைக்கு இல்லை. கறுப்பு முயன்ற அதே நேரத்தில், ஆட்டுக்குட்டியைப் பாதுகாக்கும் ஆடுகள் பயந்துபோய் கறுப்பைக் கண்டன.
கழுகு முயலைத் தூக்கிச் சென்றது ஒரு வேட்டை; ஆனால் கறுப்பு முயன்றது ஒரு அறியாமைக் கலந்தத் துணிச்சல். ஆடுகள் தங்களைக் காப்பாற்ற முயன்ற கறுப்பைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்தன. அவை தங்கள் கொம்புகளால் கறுப்பைக் கொத்தித் தாக்கின. கறுப்பால் உயரே பறந்து தப்பிக்க முடியவில்லை. இறுதியில், தன் பலம் என்ன என்பதையும், தன் இயல்பை மாற்ற முயன்றதன் விளைவையும் உணரும் முன்பே, கறுப்பு மண்ணில் விழுந்து தன் உயிரை இழந்தது.
தன்னுடைய இயல்பை மறந்து, மற்றவர்களின் திறமையைத் தன் வசப்படுத்த நினைப்பது ஆபத்தானது என்பதை அந்தப் பறவை உணர்ந்திருக்கலாம்.
பாடம்
மற்றவர்களின் திறமையை அப்படியே நகலெடுக்க முயல்வது ஆபத்தானது; நம்முடைய பலத்தை அறிந்து செயல்படுவது சிறந்தது.
