ஒரு அழகான கிராமத்தின் ஓரத்தில் மணி மற்றும் சோமு என்ற இரண்டு பூனைகள் வாழ்ந்து வந்தன. அவை எப்போதும் நண்பர்களாகவே இருக்கும், சேர்ந்துதான் விளையாடும், சேர்ந்துதான் உணவும் தேடும்.
ஒரு நாள் காலை, அந்தப் பகுதி முழுவதும் உணவு தேடி அலைந்தும் அவற்றுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பசியால் சோர்ந்து போயிருந்த அந்த நேரத்தில், ஒரு பழைய வீட்டின் வாசலில் ஒரு பெரிய பிஸ்கட் துண்டு கிடப்பதைக் கண்டன. அந்தப் பிஸ்கட்டைப் பார்த்ததும் இரண்டு பூனைகளுக்கும் ஆசை வந்தது. ஆனால், 'இது எனக்குப் பாதி, அது உனக்குப் பாதி' என்று சமமாகப் பிரிப்பதற்குப் பதிலாக, 'இது பெரியது, அதனால் எனக்குத்தான் அதிகப் பங்கு கிடைக்க வேண்டும்' என்று சண்டையிடத் தொடங்கின.
அவை சண்டையிட்டுக் கொண்டே இருந்தபோது, மரத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த ஒரு குரங்கு இதைப் பார்த்தது. அந்த குரங்கின் பெயர் கபிலன். கபிலன் மிகவும் தந்திரமானது. பூனைகளின் சண்டையைப் பார்த்ததும், அவனுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. அவன் மெதுவாக கீழே இறங்கி வந்து, "நண்பர்களே, ஏன் சண்டை போடுகிறீர்கள்? நான் உங்களுக்குச் சரியாகப் பிரித்துத் தருகிறேன்" என்று மிகவும் அன்பாகக் கூறினான்.
பூனைகளும் நம்பி அவனிடம் பிஸ்கட்டைத் தந்தன. கபிலன் ஒரு சிறிய தராசை எடுத்து வந்தான். பிஸ்கட்டை இரண்டு துண்டுகளாகப் பிரித்து தராசின் இரு தட்டுகளிலும் வைத்தான். ஒரு பக்கம் எடை அதிகமாக இருந்ததால், அந்தத் தட்டு கீழே இறங்கியது. உடனே கபிலன், "ஓ! இது கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்கிறது" என்று கூறி, அந்தத் துண்டிலிருந்து ஒரு பெரிய கடியைக் கடித்தான். இப்போது மறுபக்கம் எடை அதிகமாக மாறியது. உடனே மறுபக்கத் துண்டையும் கடித்துத் தின்றான்.
இப்படியே ஒவ்வொரு முறை தராசு சமமாகத் தெரியவில்லை என்ற போதும், கபிலன் ஒரு துண்டையும் இன்னொரு துண்டையும் கடித்துத் தின்று கொண்டே இருந்தான். இதைப் பார்த்த மணி மற்றும் சோமுவுக்குத் தங்களின் தவறு புரிந்தது. பிஸ்கட் இப்போது மிகச் சிறிய துண்டுகளாக மாறிவிட்டன.
"நிறுத்து கபிலன்! எங்களுக்குப் பசிக்கிறது. மீதமுள்ள பிஸ்கட்டை எங்களிடமே கொடுத்துவிடு, நாங்களே பகிர்ந்து கொள்கிறோம்" என்று பூனைகள் கெஞ்சின.
ஆனால் கபிலன் சிரித்துக்கொண்டே, "இந்தத் தராசைச் சமமாகப் பயன்படுத்த நான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா? அந்த உழைப்பிற்கான கூலியாக இந்தச் சிறு துண்டுகள் எனக்குத் போதும்" என்று கூறிவிட்டு, மீதமிருந்த பிஸ்கட்டையும் முழுமையாகத் தின்றுவிட்டு மரத்திற்குத் திரும்பினான்.
பசியுடன், வருத்தத்துடன் மணி மற்றும் சோமு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஒற்றுமையாக இருந்திருந்தால் அந்தப் பெரிய பிஸ்கட்டை இருவரும் நிம்மதியாகச் சாப்பிட்டிருக்கலாம் என்று அவை உணர்ந்தன.
