ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய நீர்நிலையில் குட்டித் தவளையும், சுட்டிச் சுண்டெலியும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்த நீர்நிலையே அவற்றின் உலகம். ஒரு வருடம் கடும் வெயில் தாக்கியதால், நீர்நிலையின் நீர் வற்றிப்போய் காய்ந்து போனது.
தன்னுடைய நண்பன் தவளை தாகத்தால் வாடுவதைக் கண்ட சுண்டெலி, உதவி செய்ய முடிவு செய்தது. அது காடு முழுவதும் தேடிச் சென்று, ஒரு பெரிய பாறையின் இடுக்கில் நிறைந்திருந்த ஒரு புதிய நீர்நிலையைக் கண்டுபிடித்தது. மகிழ்ச்சியுடன் தவளையை அழைத்துக் கொண்டு அந்த இடத்திற்குச் சென்றது.
புதிய நீர்நிலையைக் கண்டதும் இரண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தன. ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நிலைக்கவில்லை. திடீரென்று ஒரு தற்பெருமைத் தோற்றம் இரண்டு நண்பர்களுக்கும்ள் ஏற்பட்டது.
"இந்த நீர்நிலையை நான் தான் கண்டுபிடித்தேன், அதனால் இது எனக்குச் சொந்தமானது!" என்று சுண்டெலி கர்வத்துடன் கூறியது.
அதற்குத் தவளை ஆத்திரமடைந்து, "நீ வெறும் கரையில் தான் நிற்கிறாய். இந்தத் தண்ணீருக்குள் வாழ்ந்து மகிழ்வது நான் தான். அதனால் நானே இதன் அரசன்!" என்று சவால் விட்டது.
சின்னச் சின்ன விவாதமாகத் தொடங்கிய இந்தப் போட்டி, பெரிய சண்டையாக மாறியது. சுண்டெலி தன் கூட்டத்தினர் அனைவரையும் அழைத்து வந்தது; தவளை தன் நண்பர்களான மற்ற தவளைகளையும் அழைத்தது. கரையில் எலிகளும், தண்ணீரில் தவளைகளும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்துப் போராடத் தொடங்கினர்.
அவர்களின் சத்தம் மற்றும் மோதலைக் கவனித்த ஒரு பெரிய பருந்து, மேலே இருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. எலிகள் மற்றும் தவளைகளின் சண்டை ஒரு பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியதால், அவை தற்காத்துக் கொள்ளும் கவனத்தை இழந்தன. அந்தச் சமயம், பருந்து மின்னல் வேகத்தில் கீழே இறங்கி வந்து, சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த எலிகளையும் தவளைகளையும் ஒவ்வொன்றாகப் பிடித்தது.
தேவையில்லாத அதிகாரப் போட்டியால், அந்த நீர்நிலையின் அமைதி கெட்டது மட்டுமல்லாமல், நண்பர்களாக இருந்த இரண்டும் தங்கள் உயிரையும் இழந்தன. இறுதியில் அந்த நீர்நிலையும் காலியாகிப் போனது.
பாடம்
தேவையில்லாத போட்டி மற்றும் அகங்காரம் அழிவைத் தரும்.
