ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு ரவி, கதிர் மற்றும் மணி என்று மூன்று மகன்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் மூவரும் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவர்கள், ஆனால் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவர்களுக்குள் எப்போதும் சிறு சிறு விஷயங்களுக்காக சண்டை போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். 'இது என்னுடையது', 'நான் தான் முதலில் செய்தேன்' என்று சத்தமிட்டுப் பேசிக்கொள்வார்கள். தந்தை எவ்வளவுதான் அறிவுரை சொன்னாலும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைக்க மறுத்தார்கள்.
ஒரு நாள் சோமு ஒரு யோசனை செய்தார். அவர் மூன்று தடிமனான மரக் குச்சிகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை ஒரு வலுவான கயிறால் சேர்த்து கட்டித் தந்தார். மூன்று மகன்களையும் அழைத்தார்.
'இந்தக் குச்சிக் கட்டை உடைக்க வேண்டும். யார் முதலில் உடைக்கிறார்களோ அவர்களுக்குப் பரிசு!' என்று அறிவித்தார்.
மூன்று மகன்களும் ஆர்வத்துடன் ஓடி வந்தார்கள். ரவி முதலில் குச்சிக் கட்டத்தை கையில் எடுத்தான். அவன் முழு பலத்தையும் திரட்டி குச்சிக் கட்டத்தின் மீது பலமாகத் தாக்கினான். ஆனால், கட்டாக இருந்ததால் குச்சிகள் அசையவில்லை. அடுத்ததாக கதிர் முயற்சி செய்தான், அவன் முழங்கால்களையே பயன்படுத்தினான், ஆனாலும் குச்சிக் கட்டம் உடையவில்லை. மணி கூட முயற்சி செய்து பார்த்தான், ஆனால் அந்தக் கட்டம் ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக இருந்தது.
அவர்கள் மூவரும் சோர்ந்து போய் அமர்ந்தார்கள். 'இது சாத்தியமே இல்லை அப்பா, இந்தக் கட்டம் மிகவும் வலிமையானது' என்று மணி வருத்தத்துடன் கூறினான்.
அப்போது சோமு சிரித்துக்கொண்டே, 'இப்போது ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்து உடைத்துப் பாருங்கள்' என்றார். ரவி ஒரு குச்சியையும், கதிர் மற்றொரு குச்சியையும் எடுத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு நொடியில் அந்தத் தனித்தனி குச்சிகளைத் தட்டி உடைத்துவிட்டார்கள். 'பாருங்கள், தனித்தனியாக இருக்கும்போது உங்களை யாராலும் எளிதாக உடைத்துவிட முடியும். ஆனால், நீங்கள் ஒன்றாக இணைந்து, ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்கும்போது, எந்தப் பிரச்சனையும் உங்களை வீழ்த்த முடியாது' என்று சோமு விளக்கினார்.
தங்கள் தவறை உணர்ந்த மகன்கள், இனிமேல் சண்டை போடாமல் ஒற்றுமையாக வாழ்வதாகத் தந்தைவிடம் உறுதியளித்தனர்.
பாடம்
ஒற்றுமையே வலிமை; இணைந்து செயல்பட்டால் எதையும் வெல்லலாம்.
