ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் சோமு என்ற விறகுவெட்டி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனிடம் இருந்த ஒரே ஒரு பழைய கோடாரிதான் அவனது வாழ்வாதாரம். ஒரு நாள், சோமு காட்டில் விறகு வெட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, கோடாரியின் கைப்பிடி திடீரென்று 'டக்' என்று சத்தத்துடன் உடைந்து போனது.
சோமு அதிர்ச்சியடைந்து அமர்ந்துவிட்டான். "ஐயோ! என் கோடாரி இல்லாமலால் இனி எப்படி வேலை செய்ய முடியும்? என் குடும்பம் எப்படி உண்பது?" என்று வருத்தத்துடன் கதறினான். அவனது கவலையைக் கண்ட ஒரு பெரிய ஆலமரம், மிகுந்த இரக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கியது.
"சோமு, நீ ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறாய்? கவலைப்படாதே. என் ஒரு வலுவான கிளையை நீ வெட்டி எடுத்துக்கொள். அது உனது புதிய கோடாரிக்கு மிகச் சிறந்த கைப்பிடியாக இருக்கும்," என்று அந்த மரம் கூறியது.
சோமுவுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்கவில்லை. உடனே அந்த மரத்தின் கிளையை வெட்டி எடுத்து, தன் கோடாரிக்கு ஒரு புதிய கைப்பிடியைச் செய்துகொண்டான். மறுநாள் காலை, சோமு மீண்டும் விறகு வெட்டக் கிளம்பினான். ஆனால், அவனது புதிய கோடாரி மிகவும் கூர்மையாகவும் வலிமையாகவும் இருந்தது. வேலை செய்யத் தொடங்கியதும், அவன் அந்த ஆலமரத்தின் அருகே வந்தான்.
அந்த மரம் இப்போது பயந்து நடுங்கியது. "அடடா! நான் ஏன் தேவையில்லாமல் பேசினேன்? நான் உதவி செய்ய நினைத்ததே இப்போது என் உயிருக்கே ஆபத்தாகிவிட்டதே!" என்று மரம் வருந்தியது. சோமு அந்த மரத்தின் அருகில் இருந்த கிளைகளை வெட்டத் தொடங்கியதும், அந்த மரம் நிலைகுலைந்து விழுந்தது. உதவி செய்ய நினைத்த ஒரு நல்ல எண்ணம், அந்த மரத்திற்கே அழிவைத் தந்தது.
பாடம்
எந்தவொரு செயலையும் செய்வதற்கு முன் அதன் விளைவுகளைச் சிந்தித்துச் செய்ய வேண்டும்.
