பழங்காலத்தில், ஒரு பெரிய மற்றும் செழிப்பான தேசத்தை ஆளும் மகாராஜா விக்கிரமன் இருந்தார். அவருக்குத் தாவரங்கள் மற்றும் மலர்கள் என்றால் உயிர். அவர் தனது அரண்மனைச் சுவர்களுக்குப் பின்னால் உலகிலேயே மிகச்சிறந்த ஒரு பூந்தோட்டத்தை உருவாக்கியிருந்தார். அந்தத் தோட்டத்தில் வானவில் நிறங்களில் மலர்களும், நறுமணம் வீசும் செடிகளும் நிறைந்திருந்தன. அந்தத் தோட்டத்தின் அழகைப் பார்க்கத் தூரத்து நாடுகளிலிருந்தும் மக்கள் வருவார்கள்.
அரசர் விக்கிரமன் தனது விருந்தினர்களைத் தோட்டத்தைச் சுற்றி அழைத்துச் செல்வதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவார். அந்தத் தோட்டம் மிக அழகாகவும் நேர்த்தியாகவும் பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில், மிகத் தொன்மையான மற்றும் பழைய ஒரு சிறிய மரக் குடிசை இருந்தது. அந்தத் தோட்டம் முழுவதும் விலை உயர்ந்த செடிகளும், கலைநயமிக்க சிலைகளும் இருந்த நிலையில், அந்தச் சாதாரணக் குடிசை பார்ப்பதற்கு ஒரு முரணாகத் தெரிந்தது.
அரசர் விக்கிரமனின் தோட்டத்திற்கு வந்த மற்ற அரசர்களும் பிரபுக்களும் அந்தத் தோட்டத்தைப் பார்த்து வியப்பார்கள். ஆனால், அந்தச் சிறிய குடிசையைப் பார்த்ததும் அவர்களுக்குள் ஒரு கேள்வி எழும். 'எல்லாவற்றையும் இவ்வளவு அழகாகக் கட்டியிருக்கும் அரசர், ஏன் இந்த ஒரு பழைய குடிசையை மட்டும் இங்கேயே வைத்திருக்க வேண்டும்?' என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்படுவார்கள். ஆனால், அரசரின் அதிகாரத்தைக் கண்டு பயந்து, யாரும் அதைப்பற்றிப் பேசத் துணியவில்லை.
ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு இளவரசன் ஆரியன் அந்தத் தோட்டத்தைப் பார்வையிட வந்தார். அவர் தோட்டத்தின் அழகில் மூழ்கியிருந்தபோது, அந்தத் தனிமையான குடிசையைக் கண்டு வியப்படைந்தார். மற்றவர்களைப் போல பயப்படாமல், அவர் அரசரிடம் மென்மையாகக் கேட்டார், "மன்னா, உங்கள் தோட்டம் மிகவும் பிரம்மாண்டமானது. ஆனால், இந்த ஒரு சிறிய குடிசை மட்டும் ஏன் இவ்வளவு அழகான இடத்திற்கு நடுவில் இருக்கிறது?"
அரசர் விக்கிரமன் புன்னகைத்துக்கொண்டே ஆரியனைத் தன் அருகில் அழைத்தார். "இளவரசே, இந்தத் தோட்டம் அழகானது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், இந்தத் தோட்டத்தின் உண்மையான ஆன்மா இந்தத் தனித்துவமான குடிசையில் தான் இருக்கிறது," என்றார்.
அரசர் தொடர்ந்தார், "இந்தத் தோட்டத்தை உருவாக்கும்போது, நான் இந்த இடத்திலுள்ள பழைய வீடுகளை அகற்றச் சொன்னேன். ஆனால், இங்கே வாழ்ந்த ஒரு முதியவர், தன் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த இடத்தையும், தன் நினைவுகளையும் விட்டுக்கொடுக்க மறுத்து மிகவும் உறுதியுடன் பேசினார். அவருடைய அந்தத் துணிச்சலும், தன் உரிமையின் மீதான நேர்மையும் என்னை வியக்க வைத்தது. அதிகாரத்தால் எதையும் ஆளலாம், ஆனால் ஒருவரின் மன உறுதியையும், உண்மையான தைரியத்தையும் வெல்ல முடியாது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அதனால்தான், அந்தத் தைரியத்தைப் போற்றும் விதமாக இந்தத் தோட்டத்திலேயே இந்தத் தனித்துவமான குடிசையை நான் அப்படியே வைத்திருக்கிறேன்."
பாடம்
உண்மையான தைரியம் என்பது அதிகாரத்திற்குப் பயப்படாமல் தன் கொள்கையில் உறுதியாக இருப்பதே ஆகும்.
