ஒரு பசுமையான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி இருந்தார். அவர் தனது நிலத்தில் மிகவும் கடினமாக உழைத்து காய்கறிகளை வளர்த்து வந்தார். ஆனால், அந்த நிலத்திற்கு அருகில் இருந்த காட்டில் வசிக்கும் விலங்குகள் அடிக்கடி அவரது தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து பயிர்களைச் சேதப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.
சோமு தனது பயிர்களைப் பாதுகாக்க ஒரு பெரிய வலையைத் தோட்டத்தின் ஓரங்களில் விரித்து வைத்தார். அடுத்த நாள் காலை, சோமு தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது, அந்த வலையில் ஒரு முயல், ஒரு நரி மற்றும் ஒரு காட்டுப் பன்றி ஆகிய மூன்றும் சிக்கித் தவிப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தார்.
கோபத்துடன் சோமு அவர்களைப் பார்த்து, "ஏன் என் தோட்டத்தை அழிப்பீர்கள்?" என்று கேட்டார்.
முயல் மிகவும் பயந்து நடுங்கியபடி, "ஐயா, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்! எனக்குக் கடும் பசி எடுத்தது, அதனால் உங்கள் தோட்டத்திலிருந்த கேரட்டை மட்டும் கொஞ்சம் எடுத்துக்கொண்டேன்," என்று உண்மையைச் சொன்னது.
நரி ஒரு தந்திரமான புன்னகையுடன், "ஐயா, உங்கள் தோட்டத்தில் தண்ணீர் பற்றாக்குறை இருப்பதை நான் பார்த்தேன். நான் மண்ணைத் தோண்டி ஒரு சிறிய கிணறு அமைத்துத் தரவே வந்தேன்," என்று பொய் கூறியது.
காட்டுப் பன்றி மிகவும் பேராசையுடன், "ஐயா, உங்கள் நிலத்திற்கு அடியில் நிறைய விலைமதிப்பற்ற வைரம் மறைந்து கிடப்பதைப் பார்த்தேன். அதைத் தோண்டி எடுத்துத் தரவே நான் வந்தேன்," என்று மிகத் தந்திரமாகப் பொய் சொன்னது.
சோமு மிகவும் புத்திசாலி. முயல் சொன்ன உண்மையை அவர் நம்பினார். ஆனால், நரி மற்றும் பன்றி சொன்ன காரணங்கள் அனைத்தும் வெறும் பொய்கள் என்பதை அவர் எளிதில் கண்டறிந்துவிட்டார். உண்மையைச் சொன்ன முயலை மட்டும் அவர் மெதுவாக விடுவித்தார். ஆனால், தந்திரமாகப் பொய் சொல்லி ஏமாற்ற முயன்ற நரியையும், பன்றியையும் அவர் தோட்டத்திற்கு வெளியே தள்ளிக் கொண்டு சென்று, அவர்களுக்குப் பாடம் புகட்டினார். அதன் பிறகு, அந்த விலங்குகள் மீண்டும் அந்தத் தோட்டத்திற்கு வரவில்லை.
பாடம்
உண்மை எப்போதும் ஆபத்தில் இருந்து காப்பாற்றும்; பொய் ஒருபோதும் வெற்றியைத் தராது.
