ஒரு அடர்ந்த காட்டில் 'சிறுவன்' என்ற பெயருடைய ஒரு சிறிய எறும்பு வாழ்ந்து வந்தது. ஒரு கோடை காலத்தில், காடு முழுவதும் வறண்டு போயிருந்தது. தாகத்தினால் தவித்த சிறுவன், தண்ணீர் தேடித் தூரம் நடந்து சென்றது. நீண்ட நேரத் தேடலுக்குப் பிறகு, ஒரு தெளிவான நீரோடையைக் கண்டது. தாகத்தை அடக்க அந்த நீரோடையின் விளிம்பிற்குச் சென்ற சிறுவன், எதிர்பாராதவிதமாக வழுக்கி தண்ணீருக்குள் விழுந்துவிட்டது.
நீரோடையின் வேகம் அதிகமாக இருந்ததால், சிறுவனால் கரைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. "யாராவது உதவுங்கள்!" என்று அது கத்தியது, ஆனால் காட்டின் சத்தத்தில் அதன் குரல் யாருக்கும் கேட்கவில்லை. அப்போது, மரக்கிளையில் அமர்ந்திருந்த 'வெள்ளை' என்ற புறா இதைப் பார்த்தது. சிறுவன் நீரில் மூழ்கித் தவிப்பதைக் கண்ட புறா, உடனே ஒரு சிறிய மர இலையைப் பறித்து, சிறுவன் இருக்கும் இடத்திற்கு அருகில் மெதுவாகத் தள்ளியது.
சிறுவன் அந்த இலையைப் பிடித்துக்கொண்டு அதன் மேல் ஏறிக்கொண்டது. மெல்ல மெல்ல அந்த இலை கரையை நோக்கி நகர்ந்தது. உயிர் பிழைத்த சிறுவன், மரத்தின் மேல் இருந்த புறாவைப் பார்த்து, "நீ இன்று என் உயிரைக் காப்பாற்றினாய், மிக்க நன்றி நண்பா!" என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியது.
சில நாட்கள் கழிந்தன. ஒரு நாள், அந்தப் புறா மரத்தின் கிளையில் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு வேடன் மெதுவாகக் காட்டை நோக்கி வந்தான். அவன் புறாவைக் குறிவைத்துத் தனது வில்லில் அம்பைத் தயார் செய்தான். இதைப் பார்த்த சிறுவன் பதறியது. "நமது நண்பனுக்கு ஆபத்து!" என்று நினைத்த சிறுவன், தாமதிக்காமல் வேடனின் காலில் ஓடிச் சென்று பலமாகக் கடித்தது.
வலி தாங்க முடியாமல் வேடன் திடுக்கிட்டான். அவன் குறிவிட்ட திசை மாறி, அம்பு புறாவின் அருகில் தரையில் விழுந்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு புறா விழித்துக் கொண்டது. வேடன் அங்கிருந்து பயந்து ஓடிவிட்டான். தனது உயிரைக் காப்பாற்றிய சிறுவனைப் பார்த்த புறா, "நீ சிறியவனாக இருந்தாலும், இன்று பெரிய காரியம் செய்தாய்!" என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியது. அன்று முதல் அந்த எறும்பும் புறாவும் பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாக மாறின.
பாடம்
நாம் செய்யும் சிறு உதவியும் ஒருநாள் நமக்கே நன்மையாகத் திரும்பும்.
