ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு இயற்கையின் அதிசயங்கள் என்றால் கொள்ளை ஆசை. குறிப்பாக, வண்ணத்துப்பூச்சிகள் பறந்து விளையாடுவதைப் பார்ப்பது அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.
ஒரு வெயில் காலத்து மதிய வேளையில், கவின் தோட்டத்தில் ஒரு மரத்தடியின் அடியில் ஒரு பட்டுக்கூட்டைப் பார்த்தான். அந்தப் பட்டுக்கூடு மெல்ல அசைந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே ஒரு கூட்டுப் புழு, ஒரு அழகான வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாறத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
கவின் ஆர்வத்துடன் அந்தப் பட்டுக்கூட்டை உற்று நோக்கினான். அந்தப் புழு வெளியே வர முயற்சி செய்தபோது, பட்டுக்கூட்டின் ஒரு பகுதி மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. அந்தச் சிறிய துளை வழியாக வெளியே வர அந்தப் புழு மிகவும் சிரமப்பட்டது. அதன் சிறகுகள் அமுங்கி, அது வெளியே வரத் திணறியதைக் கண்டு கவினுக்குப் பரிதாபமாக இருந்தது.
'ஐயோ, அந்தப் புழு எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறது! நான் ஏன் இதை உதவி செய்யக் கூடாது?' என்று கவின் நினைத்தான். உடனே, தன் சிறிய விரல்களால் அந்த இறுக்கமான பட்டுக்கூட்டை மெல்லப் பிடித்துப் பெரிதாக்கினான். இப்போது அந்தப் புழு எந்தத் தடையும் இன்றி எளிதாக வெளியே வந்தது.
ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒன்று நடந்தது. வெளியே வந்த அந்தப் புழு, ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாறவில்லை. அதன் சிறகுகள் மிகவும் பலவீனமாகவும், சுருங்கியும் காணப்பட்டன. அது பறக்க முயற்சி செய்தும், சிறகுகள் வலுவில்லாமல் கீழே விழுந்து தவித்தது.
அப்போதுதான் கவின் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். அந்தப் புழு பட்டுக்கூட்டிற்குள் போராடி, அந்த இறுக்கமான ஓட்டையைத் தாண்டி வந்தால்தான், அதன் சிறகுகளுக்குத் தேவையான பலமும், உடலுக்குத் தேவையான திரவமும் கிடைத்திருக்கும். கவின் செய்த உதவி, அந்தப் புழுவின் இயற்கையான போராட்டத்தைப் பறித்துவிட்டது. கஷ்டப்படாமல் கிடைக்கும் எதுவும் முழுமையடையாது என்பதை அவன் அன்று புரிந்து கொண்டான்.
