பசுமையான வயல்வெளிகள் நிறைந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை மாரி, தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் மண்ணையும் மக்களையும் கவனித்துக் கொள்ளவே செலவிட்டார். கதிர் பள்ளியில் படிக்கும்போது, அவனுக்குப் படிப்பில் பெரிய ஆர்வம் இல்லை. 'அப்பா ஒரு சாதாரண விவசாயி, அதனால் தான் எனக்குச் சிறந்த வசதிகளோ, பெரிய பள்ளிகளோ கிடைக்கவில்லை' என்று கதிர் அடிக்கடி புலம்புவான். மாரி எவ்வளவு கடினமாக உழைத்து கதிரைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தாலும், கதிர் அதை ஒரு சுமையாகவே பார்த்தான்.
காலங்கள் உருண்டோடின. கதிர் நகரத்திற்குச் சென்று ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் மேலாளராகி, வசதியான வாழ்க்கையைத் தொடங்கினான். அவனது உலகம் இப்போது பணம் மற்றும் கௌரவத்தைச் சுற்றியே இருந்தது. அதே சமயம், வயதான மாரி உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்டார். விவசாயம் செய்ய முடியாத நிலைக்கு அவர் தள்ளப்பட்டார். ஒருமுறை மாரி கதிரைத் தேடிச் சென்று, "மகனே, எனக்குச் சிகிச்சைக்காகச் சிறிது பணம் தேவைப்படுகிறது" என்று தயக்கத்துடன் கேட்டார்.
ஆனால், கதிர் எரிச்சலுடன், "எப்போதும் உங்கள் குறைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பீர்கள்! உங்கள் ஏழ்மைதான் என் வாழ்க்கையைச் சிதைத்தது" என்று கத்திவிட்டு அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டான். மாரி மிகுந்த மனவேதனையுடன் வீடு திரும்பினார்.
சில மாதங்கள் கழித்து, கதிர் ஒரு முக்கியமான வேலை விஷயமாகத் துறைமுக நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு சிறிய கடையில் ஒரு சிறுவன் மிகவும் கவனமாகப் பொருட்களை விற்றுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அந்தச் சிறுவன் பெயர் அருண். கதிர் அவனிடம், "இவ்வளவு சிறிய வயதிலேயே இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை எப்படிச் செய்கிறாய்?" என்று கேட்டான்.
அருண் மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான், "என் தந்தை உடல்நலமில்லாமல் இருக்கிறார். அவர் முன்னதாகத் தன் உடல்நலத்தைக் கவனித்துக் கொள்ளாமல், எனக்காகவும் குடும்பத்திற்காகவும் உழைத்ததே இப்போது இக்கட்டான சூழலை உருவாக்கியுள்ளது. அவருக்குத் தேவையான மருந்துகளை வாங்கவும், அவரைப் பராமரிக்கவும் தான் நான் இந்தச் சிறு வியாபாரத்தைச் செய்கிறேன். அவருக்கு உதவுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை."
அருணின் வார்த்தைகள் கதிரின் இதயத்தில் ஒரு பெரிய சுத்தியலைப் போலப் பட்டது. தான் செய்த தவறு எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். தன் தந்தையின் உழைப்பை அவன் வெறும் ஏழ்மையாகவே பார்த்தான், ஆனால் அதுதான் அவனை ஒரு மனிதனாக வளர்த்தது என்பதை மறந்தான். உடனே கதிர் அந்த இடத்திலிருந்தே தன் ஊருக்குத் திரும்பினான். தன் தந்தையைத் தேடிச் சென்று, அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான். மாரியைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து, மிகச் சிறந்த மருத்துவ வசதிகளுடன் அன்போடு கவனித்துக்கொண்டான்.
பாடம்
பெற்றோரின் உழைப்பை மதிப்பது அவசியம்; அவர்கள் காட்டும் அன்பே நம் வாழ்வின் உண்மையான சொத்து.
