ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவனால் எதைக் கண்டாலும் உடனே ஆசைப்படும், சுவையான உணவைப் பார்த்தால் உண்ணாமல் இருக்க முடியாது, அழகான பொம்மைகளைப் பார்த்தால் அதைத் தொடாமல் இருக்க முடியாது. அவனது ஐம்புலன்களும் அவனை எப்போதும் ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டே இருந்தன.
ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய கதையைச் சொன்னார். 'கவின், இந்த உலகத்தில் மிகப்பெரிய வலிமை உடல் வலிமையோ அல்லது பணமோ அல்ல; அது நம் புலன்களை அடக்கும் மனவலிமைதான்' என்றார். கவினுக்கு இது புரியவில்லை. அப்போது அவனது தாத்தா ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்தார்கள். ஒரு பெரிய மிட்டாய் பெட்டியையும், ஒரு அமைதியான பூங்காவையும் அவனுக்குக் காட்டினார்கள். கவின் முதலில் மிட்டாய்க்குப் பின் ஓடினான், ஆனால் பிறகு அமைதியான காற்றையும், பறவைகளின் இசையையும் ரசிக்கத் தொடங்கினான். அவன் தன் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியபோது, அவனுக்குள் ஒரு புதிய அமைதி பிறந்தது.
அவன் தன் புலன்களின் ஆதிக்கத்தை விட, தன் மனதின் கட்டுப்பாட்டைப் பெரிதாக்கத் தொடங்கினான். ஒரு நாள் அவன் ஒரு அழகான வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பார்த்தான், அதைத் தொட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான், ஆனால் அது பயந்துவிடக்கூடாது என்று நினைத்துத் தன் கையைத் தடுத்து நிறுத்தினான். அந்தத் தருணத்தில், அவன் ஒரு வெற்றியாளனாக உணர்ந்தான். புலன்களை அடக்கும் ஒருவன், உலகத்தையே ஆளத் தகுதியானவன் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
