ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் கதிர் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தனர். மாறன் மிகவும் வசதியானவன், ஆனால் அவனிடம் அன்பென்னும் பண்பு இல்லை. அவனிடம் இருக்கும் விளையாட்டுப் பொருட்கள், இனிப்புகள் என எதையும் யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டான். 'இது எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானது' என்று அவன் எப்போதும் நினைப்பான். ஆனால் கதிர் மிகவும் எளிமையானவன். அவனிடம் பெரிய பொம்மைகள் இல்லையென்றாலும், அவனிடம் ஒரு சிறிய மரம் வளர்க்கும் செடி இருந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்தில் பலத்த மழை பெய்தது. கதிரின் வீட்டின் அருகே இருந்த சிறிய செடி அடித்துச் செல்லப்பட்டது. கதிர் வருத்தப்பட்டான். இதைப் பார்த்த மாறன், 'உன் செடி போய்விட்டதே, வருத்தப்படாதே, என்னிடம் நிறைய செடிகள் உள்ளன, ஆனால் அவை அனைத்தும் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவை, நான் உனக்குத் தரமாட்டேன்' என்று ஏளனமாகச் சொன்னான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் தந்தை உடல்நலக்குறைவால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். கதிரிடம் மருந்து வாங்கக் கூடப் பணம் இல்லை. மாறன் இதைக் கண்டு, 'என் பணத்தை நான் செலவழித்தால் என் சேமிப்பு குறைந்துவிடும்' என்று நினைத்து உதவவில்லை. ஆனால், அதே கிராமத்தில் இருந்த ஒரு முதியவர், கதிரின் நிலைமையைக் கண்டு தன் கையில் இருந்த மிகச்சிறிய சேமிப்பைக் கொடுத்து உதவினார். கதிர் அந்த உதவியால் குணமடைந்தான். சில காலம் கழித்து, மாறன் ஒரு விபத்தில் சிக்கித் தவித்தபோது, அவனது பணத்தையோ பொருளையோ கொண்டு உதவ யாரும் முன்வரவில்லை. ஆனால், கதிர் தான் பெற்ற உதவியைப் போலவே, மாறனின் கஷ்டத்தைப் பார்த்து தன் சிறிய உணவைக்கூட அவனுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். அப்போதுதான் மாறனுக்குப் புரிந்தது, உண்மையான செல்வம் என்பது நாம் சேர்த்து வைப்பதில் இல்லை, பிறருக்குக் கொடுப்பதில்தான் இருக்கிறது என்று.
