பகிர்ந்து வாழும் மகிழ்ச்சி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு மற்றும் மீனா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் எதைக் கண்டாலும் சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர். மீனா அன்பானவள், ஆனால் சோமுவின் சேமிப்புப் பழக்கத்தால் எவருக்கும் உதவ முடியாமல் போயினாள். அவர்கள் ஒரு பெரிய வீட்டை கட்டி, நிறைய தானியங்களைச் சேர்த்து வைத்தனர். ஒருமுறை, கடும் வறட்சியால் அந்த ஊரே சோகத்தில் இருந்தது. பல குடும்பங்கள் உணவின்றித் தவித்தன. ஒரு நாள், ஒரு முதியவரும் அவர் மகனும் சோமுவின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார்கள். அவர்கள் மிகவும் பசியோடு காணப்பட்டனர். மீனா அவர்களுக்கு உணவு கொடுக்கத் தயாரானபோது, சோமு தடுத்தான். 'மீனா, நாம் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்தது இதற்கல்ல! இந்த உணவை நாம் கொடுத்தால் நம் சேமிப்பு குறைந்துவிடும்' என்றான். மீனா வருத்தத்துடன் உணவைக் கொடுத்தாள். ஆனால், அந்த முதியவர் சென்ற பிறகு, சோமுவின் மனதில் ஒரு வெறுமை ஏற்பட்டது. சில காலத்திற்குப் பிறகு, சோமு ஒரு பெரிய விபத்தில் சிக்கி உடல்நலம் இழந்தான். அவனது சேமிப்பு அவனுக்கு மருந்தாகவோ அல்லது ஆறுதலாகவோ இல்லை. ஆனால், அன்று சோமுவின் வீட்டில் உணவு பெற்ற அந்த முதியவர், சோமுவின் இக்கட்டான காலத்தில் அவனது குடும்பத்திற்குத் தெரியாமல் உதவி செய்தார். சோமு realization செய்தான்: 'நாம் சேர்த்து வைத்த செல்வம் நம்மைப் பாதுகாப்பதில்லை; நாம் பிறருக்குக் கொடுத்த அன்பும் உதவியுமே நம்மைப் பாதுகாக்கும்.'