ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள் காட்டில் உலாவச் சென்றபோது, தாகத்தால் தவித்த ஒரு சிறிய பறவையைப் பார்த்தான். அந்தப் பறவைக்குத் தண்ணீர் குடிக்கக் கூடத் தெரியவில்லை, அது மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. கதிர் உடனே தன் குடுவையில் இருந்த நீரை அந்தப் பறவைக்குக் கொடுத்தான். அந்தப் பறவை உயிர் பிழைத்தது.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டான். அவனது கால் பலமாக அடிபட்டுவிட்டது, அவனால் எழுந்து நடக்க முடியவில்லை. சூரியன் மறையத் தொடங்கியது, இருட்டு பரவியது. கதிர் பயந்து அழத் தொடங்கினான். அப்போது, அந்தப் பறவை தன் கூட்டாளிகளுடன் சேர்ந்து கதிரின் அருகில் பறந்து வந்து, சத்தமாக கத்தியது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு கதிரின் தாத்தா ஓடி வந்தார். தாத்தா வந்து கதிரைக் காப்பாற்றினார்.
கதிர் அந்தப் பறவையைப் பார்த்தபோது, தான் செய்த ஒரு சிறிய உதவி, இன்று தன் உயிரையே காப்பாற்றியதை உணர்ந்தான். ஒருவன் எதிர்பாராத நேரத்தில் செய்யும் உதவி, உலகத்தின் பெரும் செல்வங்களை விட மேலானது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
