ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு சிறிய மளிகைக் கடை வைத்திருந்தார். ஒருமுறை கடும் மழை பெய்தபோது, பக்கத்து ஊரைச் சேர்ந்த பெரியவர் மாணிக்கம், சோமுவின் கடைக்குத் தேவையான பொருட்களைத் தனது வண்டியில் ஏற்றி, மழையில் நனைந்து கொண்டே பாதுகாப்பாகக் கொண்டு வந்து சேர்த்தார். அந்த உதவியால் சோமுவின் குடும்பம் அன்றைய தினத்தைக் கஷ்டப்படாமல் கடந்து சென்றது.
சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. சோமு இப்போது வளர்ந்து பெரிய ஆளாகிவிட்டான். ஒருமுறை சோமுவின் கடைக்குத் தேவையான ஒரு முக்கியமான இயந்திரம் பழுதாகிப்போனது. அதைச் சரி செய்யத் தேவையான பணமும், சரியான நேரத்திலும் அவனிடம் இல்லை. அப்போது, சோமுவின் நண்பன் ரவி, சோமுவிடம் உதவி கேட்டான். ஆனால், சோமு அந்த உதவியைச் செய்ய மறுத்துவிட்டான். ரவிக்குத் தேவையான ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்யாமல் சோமு காட்டிய அலட்சியம், அவனது மனதின் மாற்றத்தைக் காட்டியது.
அதே சமயம், சோமுவின் தந்தை சோமுவிடம் சொன்னார், 'மகனே, நாம் செய்த தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், ஒருவன் நமக்குச் செய்த உதவியை மறப்பது அல்லது அந்த உதவியை செய்தவரைத் துரோகம் செய்வது மிகப்பெரிய பாவம். அது நம்மைத் தண்டிக்கும்.' சோமுவிற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. மாணிக்கம் தாங்கள் செய்த உதவியை அவன் நினைத்துப் பார்த்தான். அன்று தான் சோமு உணர்ந்தான், மற்றவர்கள் செய்த நன்மையை மறப்பது எவ்வளவு பெரிய இழப்பு என்று. அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, ரவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, இனி எப்போதும் செய்த உதவியை மறக்கமாட்டேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.
