ஒரு அழகான காட்டில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள், காட்டில் நடக்கும்போது கதிர் ஒரு ஆமையைக் கண்டான். அந்த ஆமை மிகவும் நிதானமாக, எதற்கும் பதட்டப்படாமல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. திடீரென்று ஒரு பெரிய பறவை அந்த ஆமையை நோக்கிப் பாய்ந்தது. ஆமை பயந்து ஓடவில்லை; மாறாக, தன் தலை, கால்கள் மற்றும் உடலின் அனைத்து பாகங்களையும் மெதுவாகத் தன் ஓட்டுக்குள் இழுத்துக்கொண்டது. பறவை ஏமாற்றத்துடன் பறந்து சென்றது.
கதிர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், 'தாத்தா, அந்த ஆமை ஏன் ஓடவில்லை?' தாத்தா புன்னகைத்து, 'கதிர், அந்த ஆமை தன் ஐம்புலன்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறது. ஆபத்து வரும்போது அது தன் உணர்ச்சிகளால் ஆட்கொள்ளப்படாமல், அமைதியாகத் தன் பாதுகாப்பிற்குள் தஞ்சம் புகுந்துவிடுகிறது. இதுதான் உண்மையான பலம்' என்றார்.
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் நண்பன் ஒருவன் கதிரை வம்புக்கு இழுத்து, அவனைக் கோபப்படுத்த முயன்றான். மற்றவர்கள் முன்னிலையில் கதிர் கோபமடைந்து சண்டையிட்டால் அவமானப்படுவான் என்று கதிர் நினைத்தான். ஆனால், தாத்தா சொன்ன ஆமையின் கதையை அவன் நினைத்துப் பார்த்தான். அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு, தன் கோபத்தையும், எரிச்சலையும் உள்ளுக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டான். அவன் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அவனது இந்த நிதானத்தைக் கண்டு நண்பன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான். கதிர் அன்று உணர்ந்தான், தன் புலன்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைப்பது எவ்வளவு பெரிய பாதுகாப்பு என்று.
