ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய ஆசை இருந்தது; எப்படியாவது பெரிய ஆளாகி நிறையப் புகழ் பெற வேண்டும் என்பதுதான் அது.
ஒரு நாள், கரிகாலன் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய பணப்பையைத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டான். அதைத் திறந்து பார்த்தபோது, அதில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன. கரிகாலனின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. 'இதை வைத்துக்கொண்டால் நான் நினைத்தபடி பெரிய ஆளாகிவிடலாம், யாருக்கும் தெரியாது!' என்று அவனது மனம் ஒரு நிமிடம் சொன்னது.
ஆனால், அடுத்த கணமே அவனுக்குத் தன் தந்தை சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. 'கரிகாலன், எவ்வளவு பெரிய செல்வம் கிடைத்தாலும், அதைத் தவறான வழியில் அடையாதே. உன் ஒழுக்கமே உன்னை உயர்த்தும்' என்று அவர் அடிக்கடி கூறுவார். அந்தப் பணப்பையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினால், தான் சேர்த்த புகழும் மதிப்பும் அழிந்துவிடும் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
கரிகாலன் அந்தப் பணப்பையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, கிராமத்துத் தலைவரிடம் சென்றான். அந்தப் பணப்பையைத் தொலைத்தவர் அந்த ஊரின் பெரியவர் ஒருவராவார். கரிகாலனின் நேர்மையைக் கண்ட ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவனைப் பாராட்டினார்கள். அந்தப் பெரியவர், கரிகாலனின் நல்ல குணத்தைப் பார்த்து, அவனது படிப்புக்கும் எதிர்காலத்திற்கும் பெரும் உதவியைச் செய்தார்.
கரிகாலன் அன்று ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான்: பணத்தால் வரும் செல்வம் தற்காலிகமானது, ஆனால் ஒழுக்கத்தால் வரும் உயர்வு என்றும் நிலைக்கும்.
