ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமுவும் ரகுவும் நண்பர்களாக இருந்தனர். சோமு மிகவும் நேர்மையானவன், தன் குடும்பத்தையும் வேலையையும் வைத்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தான். ரகுவுக்கு மட்டும் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் இருப்பதே சிறந்தது என்று ஒரு எண்ணம் இருந்தது. சோமுவின் வீட்டில் இருக்கும் வசதிகளையும், அவன் மனைவி நிலாவியின் அன்பையும் பார்த்து ரகுவுக்குள் ஒரு பேராசை பிறந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, சோமு வேலைக்குச் சென்றிருந்தபோது, ரகு அவனது வீட்டின் வாசலில் நின்று ரகசியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சோமுவின் இல்லற வாழ்க்கை எவ்வளவு அமைதியானது என்பதை ரகு கவனித்தான். அந்த அமைதி அவனுக்குப் பொறாமையைத் தூண்டியது. 'சோமுவிடம் இருப்பதை நான் ஏன் பெறக்கூடாது?' என்று ரகு தவறான பாதையில் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அவன் சோமுவின் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுக்க நினைக்காமல், அதைத் திருடவோ அல்லது பிரித்தெடுக்கவோ ஆசைப்பட்டான்.
அடுத்த நாள், சோமு ரகுவைச் சந்தித்தபோது, ரகுவின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தடுமாற்றத்தை சோமு கவனித்தான். சோமு மென்மையாகச் சொன்னான், 'ரகு, நம்மிடம் இருப்பதை வைத்து நாம் திருப்தி அடைய வேண்டும். அடுத்தவர் இல்லறத்தின் மீது கண் வைப்பது நம்மைத் தான் அழிக்கும்.' ரகுவின் தவறு அப்போதுதான் புரிந்தது. மற்றவர் இல்லறத்தை மதிப்பது என்பது ஒரு மனிதனின் மிக உயர்ந்த அறம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல் ரகு தன் எண்ணங்களை மாற்றிக்கொண்டு, தன் சொந்த வாழ்க்கையில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினான்.
