ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் பொறுமைசாலி. அவனது நண்பன் விமல் எப்போதும் சிறு சிறு விஷயங்களுக்குக் கோபப்படுவான். ஒரு நாள், இருவரும் சேர்ந்து ஒரு அழகான களிமண் வீடு செய்தார்கள். கதிர் மிகவும் கவனமாக அதைச் செய்தான். ஆனால், விளையாடும் போது விமல் தெரியாமல் கதிரின் களிமண் வீட்டை உடைத்துவிட்டான்.
கதிருக்கு முதலில் மிகுந்த வருத்தம் ஏற்பட்டது. விமல் மன்னிப்பு கேட்டான், ஆனால் கதிரின் மனம் வலிக்கத் தொடங்கியது. விமலுக்குப் பதிலடி கொடுக்கவோ அல்லது அவனிடம் கோபப்படவோ கதிர் நினைத்தான். ஆனால், அவன் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி யோசித்தான். 'அவன் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். கதிர் விமலின் தவறை மன்னித்துவிட்டான்.
சில நாட்கள் கழித்து, விமல் ஒரு புதிய பொம்மையுடன் வந்தான். கதிர் அந்த பழைய களிமண் வீட்டைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தபோது, அவனுக்குக் கோபம் வரவில்லை; மாறாக, விமலின் நட்பு மட்டுமே நினைவுக்கு வந்தது. கதிர் அந்தப் பழைய கசப்பான நினைவை முழுமையாகத் தன் மனதிலிருந்து நீக்கிவிட்டான். விமல் கதிரின் இந்தத் தூய்மையான அன்பைப் பார்த்து வியந்து போனான். அவர்கள் முன்பை விட சிறந்த நண்பர்களாக மாறினார்கள்.
