ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவனது நண்பன் விமல் எப்போதும் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதில் வல்லவன். ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டியில் கதிர் தோல்வியடைந்தான். இதைப் பார்த்த விமல், 'நீ எதற்கும் லாயக்கற்றவன், உன்னால் ஒருபோதும் ஜெயிக்க முடியாது!' என்று மற்றவர்கள் முன்னிலையில் கதிர் மனதை புண்படுத்தும் வகையில் பேசினான்.
கதிருக்கு மிகவும் கோபம் வந்தது. அவனது கண்கள் கலங்கின. அவனுக்குத் திருப்பிப் பேசத் தோன்றியது, ஆனால் அவன் தன் தந்தையின் முகத்தை நினைத்துக் கொண்டான். அவனது தந்தை எப்போதும் சொல்வார், 'பசி எடுக்கும்போது உணவைத் தவிர்ப்பது கடினம், ஆனால் ஒருவன் பேசும் கசப்பான சொற்களைத் தாங்குவது அதைவிடக் கடினம்.'
கதிர் ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு, விமலுக்குப் பதில் புன்னகை மட்டுமே செய்தான். விமல் ஆச்சரியப்பட்டான். கதிரின் அமைதி விமலின் கர்வத்தை மெல்ல மெல்லக் கரைத்தது. அடுத்த நாள், விமல் அவனிடம் வந்து மன்னிப்பு கேட்டான். கதிர் அந்தத் தீய சொற்களைத் தன் மனதில் சுமக்காமல் கடந்து சென்றான். அந்தத் தருணத்தில் கதிர் ஒரு பெரிய மனிதனாகத் தெரிந்தான்.
