ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் பள்ளியில் மிகவும் புத்திசாலி, எல்லா பாடங்களையும் எளிதில் கற்றுவிடுவான். அவனது அறிவுக்கூர்மையைப் பார்த்து ஆசிரியர்களும் ஊர் மக்களும் வியப்பார்கள். ஒருநாள், ஊர் திருவிழாவில் ஒரு பெரிய விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அதில் வெற்றி பெறுபவருக்கு ஒரு அழகான தங்கக் காசு பரிசாக அறிவிக்கப்பட்டது.
கதிர் அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றான். ஆனால், அவனுக்குள் ஒரு பேராசை பிறந்தது. 'வெறும் ஒரு காசா? எனக்கு இன்னும் நிறைய வேண்டும்' என்று அவன் நினைத்தான். போட்டியின் போது, மற்ற சிறுவர்கள் சரியாக விளையாடினார்கள். ஆனால், கதிர் அவர்களைத் தள்ளிவிட்டு, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் சில பொருட்களைத் திருடித் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றான். அவனது புத்திசாலித்தனம் அவனைத் தந்திரமாகச் செயல்பட வைத்தது, ஆனால் அது தவறான பாதையில் சென்றது.
திடீரென்று அவன் செய்த தந்திரம் அனைவர் கண்ணிலும் பட்டது. அவனது புத்திசாலித்தனம் அவனைத் தப்பிக்க வைக்கவில்லை; மாறாக, அவனது பேராசையினால் அவன் செய்த தவறு ஊரார் முன்னிலையில் அம்பலமானது. அவனது மதிப்பெண்களும் அறிவும் அவனுக்குப் பெருமை தரவில்லை, மாறாக அவனது பேராசையினால் அவன் அனைவரின் அன்பையும் இழந்தான். அன்று முதல் கதிர் புரிந்து கொண்டான்: அறிவு என்பது மற்றவர்களை ஏமாற்றப் பயன்படக் கூடாது, அது நல்ல குணத்தோடு சேரும்போதுதான் முழுமையடையும்.
