ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்கள் தவறு செய்ய வேண்டும் என்று ரகசியமாக நினைப்பது. ஒருமுறை, பள்ளியில் ஒரு ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிரின் நண்பன் அன்பு, மிக அழகாக ஓவியம் வரைந்து வந்தான். கதிரின் மனதில் ஒரு தீய எண்ணம் தோன்றியது. 'அன்புவின் ஓவியம் வெற்றி பெறக்கூடாது, அவன் ஏதோ தவறு செய்ய வேண்டும்' என்று அவன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
அடுத்த நாள், அன்புவின் வண்ணப் பெட்டி காணாமல் போனது. கதிர் இதைப் பார்த்து மனதிற்குள் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். 'அவன் இப்போது ஓவியம் வரைய முடியாது, நான் தான் வெற்றி பெறுவேன்' என்று நினைத்தான். ஆனால், கதிர் அந்தத் தீய எண்ணத்தை நினைத்து மகிழ்ந்த அந்த நிமிடம் இருந்தே, அவனது மன அமைதி குலைந்தது. அவன் எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போனது. அடுத்த நாள் கதிரும் ஒரு பெரிய தவறு செய்துவிட்டான்; அவன் தனது முக்கியமான பாடப்புத்தகத்தை தொலைத்துவிட்டான். கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'கதிர், மற்றவர் அழிவை எண்ணி மகிழ்ந்தால், அந்தத் தீய எண்ணமே நம்மை அழித்துவிடும். நாம் மற்றவர் நலத்தை நினைத்தால் மட்டுமே நம் வாழ்வு சிறக்கும்.' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, அன்புவிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அவனது வண்ணப் பெட்டியைத் தேட உதவினான். அன்று முதல் கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களின் நலம் மட்டுமே விரும்பினான்.
