ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய தோட்டக்காரர். ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் ரவிடம் ஒரு சிறிய முயல் குட்டியைப் பார்த்தான். அந்த முயல் மிகவும் அழகாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தது. ஆனால், ரவி தனது வீட்டில் ஒரு பெரிய விருந்து வைக்கத் திட்டமிட்டிருந்தான். ரவி, 'கதிர், இந்த முயல் பார்க்க எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்! இதைச் சமைத்தால் எவ்வளவு சுவையாக இருக்கும் தெரியுமா?' என்று கேட்டான்.
கதிர் அதிர்ச்சியடைந்தான். அந்த முயலின் கண்களைப் பார்த்தபோது, அது பயந்து நடுங்குவதைக் கண்டான். கதிரின் மனதில் ஒரு போராட்டம் ஏற்பட்டது. ரவிக்குச் சுவை முக்கியம், ஆனால் கதிர் அந்த உயிரின் வலியை உணர்ந்தான். கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான், 'ரவி, ஒரு உயிரின் வலியைப் பார்க்காமல் அதன் சுவையை மட்டும் நினைப்பது, கையில் ஆயுதம் ஏந்திய ஒரு போர்வீரனைப் போலத் தான். அவர்களுக்கு மற்றவர்களின் உணர்வுகள் தெரியாது. ஒரு உயிரைக் கொன்று அதைச் சுவைப்பதில் என்ன மகிழ்ச்சி இருக்கிறது?'
ரவி ஒரு நிமிடம் அமைதியானான். அந்த முயலின் பயந்த கண்களை அவன் இப்போது கவனித்தான். கதிரின் வார்த்தைகள் ரவியின் மனதிற்குள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. ரவி அந்தத் திட்டத்தைக் கைவிட்டான். அன்று முதல், ரவி உயிர்கள் மீது அன்பு காட்டக் கற்றுக்கொண்டான்.
