ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற சிறுவனும் அவனது தாத்தாவும் வசித்து வந்தனர். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய கோவில் இருந்தது. அங்கு ஒரு பெரியவர் தினமும் காலையில் புனித நீராடி, மிகத் தூய்மையான ஆடையணிந்து, பக்தியோடு மக்களுக்குத் தெரிந்து வாழ்ந்து வந்தார். மக்கள் அவரை ஒரு பெரிய ஞானி என்று போற்றினர்.
ஒரு நாள், கதிரவன் அந்தப் பெரியவரைப் பார்த்தான். அவர் மிகவும் அமைதியாகத் தெரிந்தார். ஆனால், கதிரவன் ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைக் கவனித்தான். அந்தப் பெரியவர் மற்றவர்கள் பார்க்காதபோது, ஒரு ஏழைப் பெண்ணிடம் மிகவும் கோபமாகவும், கடுகடுவென்றும் பேசினார். மேலும், அவர் தனது பணப்பையை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பதாகப் பாசாங்கு செய்தார்.
தாத்தா இதைக் கவனித்துவிட்டு கதிரவனிடம் சொன்னார், 'கதிரவா, ஒருவன் வெளியே பார்ப்பதற்குத் தூய்மையாகவும், பக்தியுடனும் இருக்கலாம். ஆனால் அவனது உள்ளம் அழுக்காக இருக்கலாம். வெளியே காட்டும் வேடத்தை வைத்து ஒருவரை எடைபோடக்கூடாது.'
கதிரவன் அன்று ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். உண்மையான தூய்மை என்பது நாம் மற்றவர்கள் முன்னால் செய்யும் செயலில் இல்லை, நாம் யாருக்கும் தெரியாமல் செய்யும் செயலில் இருக்கிறது.
