ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவனது நண்பன் சோமுவும் அதே கிராமத்தில் இருந்தான். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், ஒரு பெரியவர் ஒரு விசித்திரமான விதையைக் கொடுத்து, 'இதைச் சரியாகப் பராமரித்தால், இது பொன்னிறப் பழங்களைத் தரும்' என்று கூறினார். கதிர் அந்த விதையைத் தன் தோட்டத்தில் நட்டான். ஆனால், கதிர் ஒரு தந்திரமான எண்ணம் கொண்டான். அந்தப் பழங்கள் வளர்ந்துவிட்டால், அவற்றை மட்டும் தனக்குச் சொந்தம் என்று கூறிக்கொண்டு, மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் மறைத்து வைத்துவிடலாம் என்று நினைத்தான்.
விதை வளர்ந்து பெரிய செடியானது. செடியில் அழகான பழங்கள் காயத் தொடங்கின. கதிர் அந்தப் பழங்களைச் சுற்றியே காவல் காத்தான். ஒருநாள், பசியால் வாடிய ஒரு முதியவர் அந்தப் பழம் வேண்டுமா என்று கேட்டார். கதிர், 'இல்லை, இது இன்னும் பழுக்கவில்லை' என்று பொய் சொன்னான். அடுத்த நாள், சோமு அந்தப் பழத்தின் சுவையைத் தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டான். கதிர், 'செடி நோய்வாய்ப்பட்டுவிட்டது, பழங்கள் அனைத்தும் அழுகிவிட்டன' என்று ஏமாற்றினான். கதிரின் மனதில் ஏதோ ஒரு நிம்மதியின்றித் தவிப்பு ஏற்பட்டது. அவன் எவ்வளவுதான் பழங்களைச் சேமித்து வைத்தாலும், அவனது மனது பாரமாகவே இருந்தது.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பெரிய புயல் வீசியது. கதிர் தன் பழங்களைப் பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டான். அடுத்த நாள் காலை பார்த்தபோது, அவன் ரகசியமாகச் சேர்த்து வைத்திருந்த அனைத்துப் பழங்களும் அழுகிப் போயிருந்தன. அவன் மற்றவர்களை ஏமாற்றிப் பெற நினைத்த அந்தப் பழங்கள், அவனுக்கே பெரிய துயரத்தைத் தந்தன. அவன் செய்த ஏமாற்று வேலைகளால், கிராமத்து மக்கள் அவனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தனர். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். நேர்மையற்ற வழியில் கிடைக்கும் லாபம், இறுதியில் கண்ணீரை மட்டுமே தரும் என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
