ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டித்தனம் கொண்டவன், ஆனால் எப்போதும் உண்மையை மட்டுமே பேசுவான். அவனது நண்பன் கதிர் சற்றுத் தந்திரமானவன். ஒரு நாள், இருவரும் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, கதிர் ஒரு பழைய பையைக் கண்டான். அதில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன. கதிர் உடனே, 'மாறன், இதை நாம் யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்துக்கொண்டு போய் ஒளித்து வைத்துவிடலாம். யாருக்கும் தெரியாது!' என்றான்.
மாறன் யோசித்தான். 'கதிர், இது நம்முடையது இல்லை. இதை எடுத்தால் நாம் திருடனாகிவிடுவோம்' என்றான். ஆனால் கதிர் கேட்கவில்லை. அவன் அந்தப் பையைத் தன் பையில் மறைத்துக்கொண்டான். அன்று முதல் கதிர் அடிக்கடி உடல்நலக் குறைவால் அவதிப்பட்டான். அவனுக்குப் பயம் வந்துவிட்டது, தூக்கமும் வரவில்லை. அவனது உடல் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கவில்லை; எப்போதும் ஒருவித பதற்றத்திலேயே இருந்தான்.
ஆனால் மாறன், அந்தப் பையைத் தற்செயலாகக் கண்டதும், அதை கிராமத்துத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்தான். மாறன் மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தான். அவனது முகம் எப்போதும் பிரகாசமாக இருந்தது. சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, அந்தப் பையைத் தலைவரிடம் கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்டான். கதிரின் பயம் மறைந்து, அவன் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக மாறினான். நேர்மையாக இருந்தால் உலகம் முழுவதும் நமக்குத் துணையாக இருக்கும் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.
