அழகிய மலைக்கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பிடித்தமான ஒரு மரப்பலகை விளையாட்டுப் பொம்மை இருந்தது. ஒரு நாள், விளையாடும்போது தெரியாமல் அந்தப் பொம்மை உடைந்துவிட்டது. கரிகாலன் பயந்துபோய், அதைத் தன் நண்பன் முகிலனிடம் கொடுத்துவிட்டு, 'முகிலன் தான் இதை உடைத்துவிட்டான்' என்று பொய் சொல்லிவிட்டான்.
அன்று மாலை, முகிலன் மற்ற சிறுவர்களிடம் கேட்டபோது, கரிகாலன் சொன்னதைக் கேட்டு அனைவரும் முகிலனைத் தடுத்தனர். முகிலன் வருத்தத்துடன் அழுதான். கரிகாலன் தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்குப் பசியே எடுக்கவில்லை, தூக்கமும் வரவில்லை. அவன் முகிலனின் அழுகையும், தான் சொன்ன பொய்யும் அவன் மனதிற்குள் ஒரு நெருப்பைப் போல எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவன் செய்த தவறு அவனை உள்ளுக்குள்ளேயே வாட்டியது.
மறுநாள் காலை, கரிகாலன் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் ஓடிச் சென்று, முகிலனிடம் உண்மையைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டான். எல்லோரையும் உண்மை சொன்னான். அப்போதுதான் அவனது மனதில் இருந்த அந்த பாரம் குறைந்தது. அவனுக்கு நிம்மதியான உறக்கம் கிடைத்தது.
