ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் அமைதியானவன், ஆனால் மாறன் சிறு விஷயங்களுக்குக் கூடக் கோபப்பட்டுத் துடித்துவிடுவான். ஒரு நாள், இருவரும் ஒரு மரக்கன்றுகளை நடும் போட்டியில் கலந்து கொண்டனர். கதிர் மிகவும் கவனமாகத் தன் செடியைப் பராமரித்து வந்தான். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக மாறனின் கால் தடுமாறி, கதிர் நட்டிருந்த செடியின் மீது விழுந்து அதைச் சேதப்படுத்தினான்.
மாறன் உடனே கத்தியெறிந்து, "நீ ஏன் இங்கே செடியை இப்படி வைத்தாய்? என் கால் மீது விழுந்ததே உன்னால் தான்!" என்று கதிர் மீது ஆத்திரமடைந்தான். கதிர் அமைதியாக இருந்தான், ஆனால் மாறனின் கோபம் அவனது முகத்தையும், மனதையும் வாட்டியது. கோபத்தினால் மாறன் தன் நண்பனையும் இழந்தான், அந்தப் போட்டியையும் இழந்தான். அன்று மாலை, கதிர் மாறனிடம் வந்து, "கோபம் என்பது ஒரு நெருப்பு போன்றது, அது மற்றவர்களை எரிப்பதற்கு முன் நம்மையே எரித்துவிடும்" என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டான். அன்று முதல் அவன் அமைதியானவனாக மாறினான். கோபத்தை வென்றான், வாழ்க்கையை வென்றான்.
