ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய கோவில் திருவிழா நடக்கவிருந்தது. அந்தத் திருவிழாவிற்குத் தேவையான பலகாரங்களைச் செய்ய, ஊர் மக்கள் ஒரு பெரிய ஆட்டுக்குட்டியைத் தியாகம் செய்யத் திட்டமிட்டார்கள். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய அறிஞர். அவர் அந்தத் திட்டத்தைக் கேட்டதும் வருத்தமடைந்தார்.
கதிர் கேட்டான், "தாத்தா, அந்த ஆட்டுக்குட்டியைப் பலி கொடுத்தால் கடவுளுக்குப் பிடிக்கும், அது பெரிய நன்மை தானே?"
தாத்தா கதிரின் கையைப் பிடித்து மெதுவாகச் சொன்னார், "கதிர், ஒரு உயிரைக் கொன்று கிடைக்கும் பலன் பெரியதாகத் தெரியலாம். ஆனால், உயிர்களைக் காப்பதே உண்மையான அறம். ஒரு உயிரைக் கொன்று நாம் பெறும் புகழ் அல்லது நன்மை, நம் மனசாட்சிக்குத் தரும் அவமானத்தைத் தந்துவிடும். அறிஞர்கள் எப்போதும் உயிரின் மதிப்பைப் பார்ப்பார்கள், அதன் மூலம் கிடைக்கும் லாபத்தைப் பார்க்க மாட்டார்கள்."
அடுத்த நாள் திருவிழாவில், மக்கள் ஆட்டுக்குட்டியைப் பலி கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, பழங்களையும் மலர்களையும் கொண்டு கடவுளைப் போற்றினார்கள். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: எந்த ஒரு நன்மையும், ஒரு உயிரைக் கொன்று வருவதாக இருந்தால், அது உண்மையான நன்மையாகாது.
