ஒரு அடர்ந்த காட்டில் நிலா என்ற ஒரு அழகான பறவை வாழ்ந்து வந்தது. நிலா ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் தன் கூட்டை அமைத்து, அதில் ஒரு அழகான முட்டையை வைத்து மிகவும் அன்போடு கவனித்து வந்தது. அந்த முட்டை தான் நிலாவின் உலகம். முட்டையைத் தொடாமல், அதன் அருகில் அமர்ந்து பாட்டுப் பாடி, பாதுகாக்கும். அந்த முட்டைக்கும் நிலாவுக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான பிணைப்பு இருந்தது.
நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒரு நாள் காலை, அந்த முட்டை மெல்லக் cracks ஆகத் தொடங்கியது. நிலா பயந்துபோய், தன் முட்டையில் ஏதேனும் ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று கவலைப்பட்டது. ஆனால், அந்த முட்டைக்குள் இருந்து ஒரு குட்டிப் பறவை மெல்லத் தலையை நீட்டியது. அந்தப் பறவை வளர்ந்து, சிறகுகளைப் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டு வானத்தை நோக்கிப் பறக்கத் தொடங்கியது.
நிலா தன் குட்டியைப் பார்த்துப் பெருமிதம் அடைந்தது. ஆனால், அதே சமயம் அந்த முட்டை இப்போது காலியாக இருப்பதைப் பார்த்தபோது நிலாவின் மனது ஒரு கணம் கனத்தது. அந்த முட்டை இப்போது வெறும் ஓடு மட்டுமே. அந்தப் பறவை இப்போது வானத்தில் சுதந்திரமாகப் பறக்கிறது, ஆனால் அது வந்த அந்த முட்டை இப்போது வெறுமையாகக் கிடக்கிறது. நிலா உணர்ந்தது, ஒரு உயிர் தன் வாழ்விற்காக ஒரு வடிவத்தை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறது என்பதை. அந்த முட்டைக்கும் பறவைக்கும் இருந்த பிணைப்பு, இப்போது ஒரு அழகான நினைவாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
