ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொம்மைகள், இனிப்புகள் மற்றும் விளையாட்டுகள் என்றால் உயிர். எதையாவது கேட்டால் அது கிடைக்காத வரை அவனுக்குத் தூக்கமே வராது. ஒருநாள், அவன் தன் தாத்தாவிடம் சென்றான். 'தாத்தா, எனக்கு எல்லாவற்றையும் வேண்டும், ஆனால் எதற்கும் அடிமையாகிவிடக் கூடாது, அது எப்படி?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே ஒரு சிறிய செடியைக் காட்டினார். 'கதிர், இந்தச் செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதைப் பார். நீ செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுகிறாய், ஆனால் நீ அந்தச் செடியின் அடிமையாகவில்லை. நீ அந்தச் செடியின் வளர்ச்சியில் ஒரு ஆசை வைத்திருக்கிறாய். அதுதான் உண்மையான அன்பு.'
தாத்தா தொடர்ந்தார், 'உன் ஆசைகள் உன்னைத் துன்புறுத்தும்போது, நீ ஒரு புதிய ஆசையை உருவாக்கிக்கொள். அது மற்றவர்களுக்கு உதவும் ஆசையாகவோ அல்லது நல்ல விஷயங்களைச் செய்யும் ஆசையாகவோ இருக்கலாம். மற்றவர்கள் மீது காட்டும் அன்பையும், நற்பணிகளுக்கான ஆர்வத்தையும் நீ பிடித்துக்கொண்டால், உன்னைத் துரத்தும் சின்னச் சின்ன ஆசைகள் தானாகவே மறைந்துவிடும்.'
கதிர் புரிந்து கொண்டான். இனி அவன் வெறும் பொம்மைகளுக்காகத் துடிக்காமல், மற்ற குழந்தைகளுக்குப் புத்தகம் வாசிக்கக் கொடுக்கும் ஆசையைத் தன் மனதில் வளர்த்துக் கொண்டான். அந்தப் பெரிய ஆசை அவனது பழைய ஆசைகளை வென்றுவிட்டது.
