ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, அவனுக்குப் பறவைகளைப் பற்றியும், செடிகளைப் பற்றியும், வானத்தைப் பற்றியும் எல்லாவற்றையும் சொல்லத் தெரியும். அவனது நண்பன் மாறன் அவனிடம் அடிக்கடி கேட்பான், 'கதிர், உனக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்லையே!' என்று. கதிர் பெருமையுடன் சிரிப்பான்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய மழை பெய்தது. காட்டில் உள்ள ஒரு சிறிய ஓடை பெருக்கெடுத்து ஓடியது. கதிர் ஓடை ஓரத்தில் இருந்த ஒரு அழகான நீல நிறப் பூவைப் பார்த்தான். அதன் பெயர் என்ன, அது எப்படி வளரும் என்று கதிர் சரியாகச் சொன்னான். ஆனால், அந்தப் பூவின் வேர்கள் மண்ணுக்கு அடியில் எவ்வளவு பலவீனமாக இருக்கின்றன என்பதையும், மழை பெய்தால் அந்தப் பூ மண்ணோடு மண்ணாகப் போய்விடும் என்பதையும் அவன் கவனிக்கவில்லை.
மறுநாள் காலை, கதிர் அந்தப் பூவைப் பார்க்கச் சென்றான். ஆனால், அந்தப் பூ அங்கில்லை! மழை வெள்ளத்தில் அது அடித்துச் செல்லப்பட்டிருந்தது. கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். 'கதிர், நீ அந்தப் பூவைப் பற்றிப் பல விஷயங்களைக் கற்றிருக்கிறாய், அது உண்மைதான். ஆனால், அதன் உண்மையான தன்மையை, அதாவது அது எவ்வளவு மென்மையானது மற்றும் மழையைத் தாங்காது என்பதை நீ உணரவில்லை. வெறும் தகவல்களைத் தெரிந்து கொள்வதற்கும், ஒரு பொருளின் உண்மையான தன்மையை உணர்ந்து கொள்வதற்கும் வித்தியாசம் உண்டு' என்றார்.
கதிர் மெல்லப் புரிந்துகொண்டான். வெறும் தகவல்களைத் தெரிந்து கொள்வது மட்டும் போதாது, வாழ்க்கையின் உண்மையான விழுமியங்களையும், சூழலையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
