ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரும், மாறனும் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தார்கள், ஒரே மாதிரியான சூழலில் வளர்ந்தார்கள். கதிரன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குக் கணக்கு மற்றும் அறிவில் ஆர்வம் குறைவாக இருந்தது. மாறன் அமைதியானவன், ஆனால் அவனுக்குப் புத்தகங்களைப் படிப்பதிலும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது.
சில ஆண்டுகள் கடந்தன. கதிரன் தன் தந்தையின் சிறிய கடையில் வேலை செய்யத் தொடங்கினான். அவன் கடினமாக உழைத்தான், ஆனால் அவனது வருமானம் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலேயே இருந்தது. மாறன், தனது அறிவாற்றலால் ஒரு பெரிய நூலகராகவும், பிறகு ஒரு சிறந்த ஆசிரியராகவும் உயர்ந்தான். மாறன் மிகுந்த செல்வம் மற்றும் மதிப்பைப் பெற்றான்.
ஒரு நாள், கதிரன் சற்று வருத்தத்துடன் மாறனிடம் கேட்டான், "நாம் இருவரும் ஒரே இடத்தில் வளர்ந்தோம், ஏன் நம் வாழ்க்கை இவ்வளவு மாறுபடுகிறது?"
மாறன் புன்னகையுடன் சொன்னான், "நண்பா, நாம் செய்யும் முயற்சி முக்கியம் தான், ஆனால் நம்முடைய இயல்பும், நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளும் விதியின் விளையாட்டு. சிலருக்குப் பொருள் சேரட்டும், சிலருக்கு அறிவு சேரட்டும் என்று இயற்கையே ஒரு பாதையை வகுத்துள்ளது. நாம் நம் கடமையைச் சரியாகச் செய்வோம், ஆனால் மற்றவர்களோடு நம் வாழ்வை ஒப்பிட வேண்டாம்."
கதிரன் அந்த உண்மையை உணர்ந்தான். மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு வருத்தப்படுவதை நிறுத்திவிட்டு, தன் கடையில் நேர்மையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் செயல்படத் தொடங்கினான்.
