ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, எதையும் திட்டமிட்டுச் செய்யும் குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் மிகப்பெரிய திருவிழா நடந்தது. மாறன் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு பெரிய காகிதக் கப்பலைச் செய்து, அதை ஆற்றோரம் விளையாடத் திட்டமிட்டான். 'இந்தக் கப்பல் எப்படித் தடையின்றிப் பாயும்? நான் இதற்கென ஒரு பெரிய தடுப்பு அமைப்பேன், எந்தக் கல்லும் மோதாமல் செல்லும்' என்று அவன் மிகவும் தன்னம்பிக்கையுடன் கூறினான்.
அவன் தன் திட்டங்களை மிகத் துல்லியமாகத் தீட்டியான். ஆனால், திடீரென வானம் இருண்டது. யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அவன் செய்த தடுப்புகள் அனைத்தும் அந்த ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. அவன் எவ்வளவுதான் திட்டமிட்டிருந்தாலும், இயற்கையின் போக்கை அவனால் மாற்ற முடியவில்லை. அவன் காகிதக் கப்பல் ஆற்று நீரோட்டத்தோடு வெகுதூரம் சென்று மறைந்தது.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'மாறா, நீ செய்த திட்டங்கள் அனைத்தும் மிகச் சிறந்தவை. ஆனால், சில நேரங்களில் நாம் எவ்வளவோ முயற்சி செய்து ஒரு சூழலைத் தவிர்க்க நினைக்கிறோம், ஆனால் அந்தத் தவிர்க்கும் எண்ணமே அந்தச் சூழலோடு இணைந்துவிடுகிறது. விதியைத் தாண்டிச் செயல்படுவது கடினம்' என்று அன்போடு கூறினார். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். திட்டமிடுவது அவசியம், ஆனால் நடப்பவை அனைத்தும் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
