முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தை ஆளும் மன்னன் விக்கிரமன் ஒரு சிறந்த அமைச்சரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். அவனது நாடு செழிப்பாக இருந்தது, ஆனால் ஒரு சிறந்த ஆலோசகர் இல்லையென்றால் அந்தச் செழிப்பு நிலைக்காது என்று அவன் அறிவான். எனவே, அவன் மூன்று இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான்: கதிர், மாறன் மற்றும் இளங்கோ.
முதலில், மன்னன் அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய வேலையைத் தந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்குப் பணத்தின் மீது அதிக ஆசை இருந்தது. ஒருமுறை, அவனிடம் ஒரு பொற்காசைக் கொடுத்து, 'இதை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வை' என்று மன்னன் சோதித்தான். கதிர் அந்தப் பணத்தை தன் சொந்தப் பையில் வைத்துக்கொண்டான். மன்னன் இதைக் கண்டு விலகிவிட்டான்.
அடுத்து மாறனைச் சோதித்தான். மாறன் மிகவும் மகிழ்ச்சியானவன், ஆனால் அவனுக்குத் தேவையில்லாத ஆடம்பரங்கள் மற்றும் இன்பங்கள் மீது அதிக ஈர்ப்பு இருந்தது. அரண்மனைத் திருவிழாக்களின் போது, அவன் தன் கடமையை மறந்து அரச மரியாதையை மட்டுமே எதிர்பார்த்துத் திரிந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த நிர்வாகியாக இருக்க முடியாது என்று மன்னன் உணர்ந்தான்.
இறுதியாக இளங்கோவைச் சோதித்தான். இளங்கோ மிகவும் நேர்மையானவன். ஒருமுறை, நாட்டின் எல்லைப் பகுதியில் போர் வரும் சூழல் உருவானது. இளங்கோவின் குடும்பம் பெரும் ஆபத்தில் இருந்தது. ஆனால், தன் குடும்பத்தின் உயிருக்கு பயந்து அவன் ஓடிவிடவில்லை. மாறாக, தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்து மக்களைக் காக்கத் திட்டமிட்டான். அவன் தன் உயிரைப் பற்றிய பயத்தை விட, அறத்தையும் கடமையையும் மேலாகக் கருதினான்.
மன்னன் விக்கிரமன் இளங்கோவைத் தன் அமைச்சராக அறிவித்தான். இளங்கோவின் அறம், பணத்தின் மீதான ஆசை இல்லாமை, இன்பத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு மற்றும் உயிரின் மீதான பயத்தை விடக் கடமையின் மீதான பற்று ஆகியவற்றை மன்னன் கண்டான்.
