ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன், ஆனால் அவன் எப்போதும் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகவே பார்த்தான். மாறன் ஒரு ஏழை விவசாயியின் மகன், ஆனால் அவன் மிகவும் நேர்மையானவன்.
ஒருமுறை கிராமத்தின் பெரியவர் ஒருவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. அவருக்குத் தேவையான மருந்துகளைக் கொண்டு செல்ல ஒரு சிறுவன் தேவைப்பட்டான். கதிர், 'நான் பெரிய பணக்காரன், இந்தச் சின்ன வேலை எனக்குத் தேவையில்லை' என்று அலட்சியமாகத் தன் ஆடம்பரமான உடைகளைத் துடைத்துக் கொண்டே இருந்தான். ஆனால் மாறன், 'ஐயா, நான் செல்கிறேன்' என்று கூறி, தன் கையில் இருந்த சிறிய பையையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான்.
வழியில் ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது. மாறன் அந்த மருந்துகளைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டு, மழையில் நனைந்தாலும் பரவாயில்லை என்று ஓடிச் சென்று பெரியவரைச் சேரச் செய்தான். கதிர் வீட்டிலேயே அமர்ந்து கொண்டு தான் எவ்வளவு உயர்ந்தவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அன்று மாலை கிராம மக்கள் அனைவரும் மாறனைப் புகழ்ந்து பேசினார்கள். மாறன் செய்த அந்தச் சிறிய உதவி, அவனது உயர்ந்த குணத்தைக் காட்டியது. கதிரின் ஆடம்பரம் அவனது பெருமையை உயர்த்தவில்லை, மாறாக அவனது சோம்பலும் அலட்சியமும் அவனது சிறுமையை வெளிப்படுத்தியது.
அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான்: ஒருவன் எவ்வளவு பெரியவன் என்பது அவன் wearing ஆடை அல்லது அவனது பணத்தைப் பொறுத்தது அல்ல, அவன் செய்யும் செயல்களைப் பொறுத்தது.
