ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு அந்த ஊரிலேயே பெரிய வணிகர். அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், தங்கமும், விலையுயர்ந்த பொருட்களும் இருந்தன. மாறன் எப்போதும் தன் தந்தையின் செல்வத்தைப் பார்த்து பெருமைப்பட்டுக்கொள்வான். 'நாங்கள் மிகவும் பணக்காரர்கள்!' என்று அவன் மற்ற சிறுவர்களிடம் சொல்வான்.
ஒரு நாள், அந்த ஊருக்கு ஒரு பெரிய புயல் வந்தது. பலத்த மழையாலும் காற்றாலும் சோமுவின் பெரிய கிடங்கு சேதமடைந்தது. பல பொருட்கள் நனைந்து வீணாகின. சில நாட்களில், சோமுவின் வணிகப் பயணம் தோல்வியடைந்ததாலும், எதிர்பாராத செலவுகளாலும் அவர் பெரும் பண இழப்பைச் சந்தித்தார். ஒரு காலத்தில் மிரட்டிய அந்தப் பெரிய சொத்துக்கள் எல்லாம் மெல்ல மெல்ல குறைந்து கொண்டே வந்தன.
மாறன் மிகவும் வருத்தமடைந்தான். 'அப்பா, இப்போது நம்மிடம் எதுவுமே இல்லையே? நாம் ஏழைகளாகிவிட்டோமா?' என்று அழுதான்.
சோமு மாறனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அமைதியாகச் சொன்னார், 'மகனே, பணம் என்பது வந்து போகும் தன்மை கொண்டது. அது ஒரு நாள் நம்மிடம் இருக்கும், மறுநாள் போயவிடும். ஆனால், நீ கற்ற கல்வியும், உன்னுடைய விடாமுயற்சியும், எதையும் எதிர்கொள்ளும் உன் மன உறுதியும் தான் உன்னுடைய உண்மையான சொத்து. அந்தத் திறமை உன்னிடமிருந்து யாராலும் பறிக்க முடியாது.'
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் பணத்திற்காக வருத்தப்படுவதை நிறுத்திவிட்டு, புதிய விஷயங்களைக் கற்கவும், தன் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சி செய்தான். காலப்போக்கில், அவன் தன் அறிவாலும் உழைப்பாலும் மீண்டும் ஒரு சிறந்த மனிதனாக உயர்ந்தான்.
