ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஓவியம் வரைவது என்றால் உயிர். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் கொடுத்தார். அதில் ஒரு அழகான, ஆனால் மிகவும் கடினமான ஓவியம் வரைய வேண்டிய தாள் இருந்தது. 'கவின், இதை நீ வரைய முடியுமா?' என்று கேட்டார் தாத்தா.
கவின் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அதில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மலை, அதன் மேல் பறக்கும் பறவைகள், மற்றும் ஓடும் அருவி என எல்லாம் மிக நுணுக்கமாக இருந்தது. 'இது ரொம்ப கஷ்டம் தாத்தா, என்னால் முடியாது!' என்று கவின் சோர்ந்து போய் அமர்ந்துவிட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக் கொண்டே, 'முயற்சி செய்யாமலேயே அது கடினம் என்று சொல்லாதே கவின். நீ வரையத் தொடங்கினால், அந்த ஓவியத்தை எப்படித் தொடங்குவது என்று உனக்கே புரியும். உனது உழைப்பு உனக்குத் தேவையான திறமையைத் தரும்' என்றார்.
கவின் மெதுவாகத் தூரிகையை எடுத்தான். முதலில் ஒரு சிறிய கோடு வரைந்தான். பிறகு ஒரு மரம், பின் ஒரு பாறை என ஒவ்வொன்றாகச் செய்தான். மணிநேரங்கள் கடந்தன. அவனது கைகள் வலித்தன, கண்கள் சோர்வடைந்தன. ஆனால் அவன் விடவில்லை. மெல்ல மெல்ல, அந்தப் பெரிய மலை அவனது காகிதத்தில் உயிர் பெற்றது.
முடிவில், அந்த ஓவியம் மிக அற்புதமாக இருந்தது. கவின் இப்போது ஒரு சிறந்த கலைஞனாகத் தெரிந்தான். 'இது கடினம் என்று நினைத்தபோதுதான் பயந்தேன், ஆனால் முயற்சி செய்தபோதுதான் என்னால் இதைச் செய்ய முடியும் என்று புரிந்தது' என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.
