முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரம் என்ற அழகான தேசத்தை இளவரசன் இளமாறன் ஆண்டு வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் புதிய அரசன் என்பதால் அவனது அமைச்சர்களைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரியவில்லை. அவனது மிக நெருங்கிய நண்பன் மற்றும் அமைச்சராக இருந்தவன் சோமநாதன். சோமநாதன் எப்போதும் இளமாறனிடம் புகழ்ந்து கொண்டே இருப்பான், ஆனால் அவனது மனதில் ஒரு கறுப்பு எண்ணம் இருந்தது. சோழபுரத்தின் கருவூலத்தை மறைமுகமாகத் தன் குடும்பத்திற்கு மாற்றத் திட்டமிட்டான்.
ஒரு நாள், சோழபுரத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய எதிரிப் படை முன்னேறி வருவதாகத் தகவல் வந்தது. இளமாறன் பதற்றமடைந்தான். சோமநாதன் உடனே, "அரசே, அந்த எதிரிகள் மிக வலிமையானவர்கள். நாம் போரிட்டால் நம் நாடு அழிந்துவிடும். எனவே, அவர்களுக்குப் பெரும் தொகையைக் கொடுத்து அவர்களைத் தடுத்துவிடலாம்," என்று கூறினான். இளமாறன் யோசித்தான். போரிட்டால் உயிர் இழக்க நேரிடும் என்று பயந்தான். ஆனால், சோமநாதனின் திட்டப்படி பணத்தைக் கொடுத்தால், நாடு வறுமையிலும், சோமநாதனின் செல்வம் அதிகரிப்பதிலும் தான் முடிவு இருக்கும் என்று அவனது அறிவு எச்சரித்தது.
அடுத்த சில நாட்களாக, சோமநாதன் போரைத் தவிர்க்கப் பல தவறான ஆலோசனைகளை வழங்கினான். இளமாறன் ஒருமுறை சோமநாதனின் ரகசியக் கடிதங்களைக் கண்டெடுத்தான். அதில், எதிரிகளுடன் சேர்ந்து தன் நாட்டை எப்படிப் பலவீனப்படுத்துவது என்று எழுதியிருந்தது. இளமாறன் அதிர்ந்து போனான். அவன் உடனடியாக உண்மையான விசுவாசமுள்ள வீரர்களைத் திரட்டி, எதிரிகளைத் தடுத்தான். சோமநாதனைத் தண்டிக்கச் செய்தான். எதிரிகள் வெளியே இருந்து தாக்கினாலும், அவர்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால், அருகில் இருக்கும் அமைச்சன் துரோகம் செய்தால், அரசன் எதைக் கொண்டும் தப்பிக்க முடியாது என்பதை இளமாறன் உணர்ந்தான்.
