ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் அருவி என்ற சிறுமி தன் தந்தை சோமுவுடன் வசித்து வந்தாள். சோமு அந்த கிராமத்தின் முக்கியமான ஆலோசகர். ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. இரண்டு விவசாயிகளுக்கு இடையே நிலம் தொடர்பாகத் தகராறு ஏற்பட்டது. கிராமத் தலைவர் சோமுவிடம் தீர்வு காணச் சொன்னார்.
சோமு யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அருவி அவரிடம் ஓடி வந்தாள். 'அப்பா, அந்த விவசாயி திருடன் என்று ஊரிலேயே பேசிக்கொள்கிறார்கள்!' என்று உற்சாகமாகச் சொன்னாள். சோமு முதலில் அவளைத் தடுத்தும், அந்தத் தகராறு தீவிரமடைந்ததால், அவசரப்பட்டு ஒரு தவறான கருத்தைக் கூறிவிட்டார். 'அந்த விவசாயி தான் தவறு செய்திருக்க வேண்டும்' என்று அவர் சொன்ன செய்தி காட்டுத்தீ போலப் பரவியது.
மறுநாள் காலை, உண்மை தெரியவந்தது. அந்த விவசாயி நிரபராதி என்பது தெரிய வந்ததும், கிராம மக்கள் சோமுவின் பேச்சைக் கேட்டு அவரைப் பார்த்த விதம் மாறியது. அவர் சொன்ன தவறான வார்த்தையினால் அந்த விவசாயியின் மானமும், சோமுவின் நம்பிக்கையும் போய்த் போனது. சோமு வருத்தத்துடன் அருவியிடம் சொன்னார், 'அருவி, ஒரு வார்த்தை ஒருவரை உயர்த்தவும் முடியும், ஒருவரை வீழ்த்தவும் முடியும். நான் பேசும் வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கையாளாவிட்டால், என் பதவியும் போயே தீரும்.' அன்று முதல், சோமு எதையும் யோசித்துத் தெளிவாகப் பேசத் தொடங்கினார்.
